318 M. Á.: LJÓÐAÞÝÐINGAR. [vaka] vafði fölskvans lín. Handan blárra hafsins djúpa hurfu þau úr sýn. Þar i víði, er þekur blóma þeirra hviluland, andar niði angurhljóma úr Brocélíand. Vanga bleika af böli og sárum ber ei Tristan þar. Um þá leika Ijósum bárum lokkar ísoldar. Þúsund ára öldur runnu yfir gengin spor. Fyrir sára sorg þau unnu síbjart æskuvor. Hlynir sálda hvítum blómum hægt á þeirra beð. Þeim með skálda þýðum ómum þangað fylgd var léð. — Þér, sem ófuð óðarvefinn um þau, hafið þökk! Upp þér hófuð hjartastefin heit og björt og klökk. — Draumur lokkar. Ljóðið þagnar. Lengst í vesturátt svahaflokkar fornrar sagnar fljúga hátt . . hátt .. hátL Magnús Ásgeirsson þýddi.
Beinir tenglar