Vaka

						390                                          RITFREGNIR.                                      Ívaka]

heimilislíí' og fátækt, er mest stafai' af því, hve verzlun-

in verður honum þung í skauti fyrir tilstilli Salvarar,

er vill koma honum á kné, — um vandræðin þegar

dóttir hans, augasteinninn, og sonur Salvarar (sem

raunar var lika sonur Halldórs, þó að hann vissi ekki)

fella hugi saman og fá ekki að eigast, — um það hvern-

ig Halldór þrátt fyrir allt reynist sterkari en örlögin,

fær borgið kjarna sálar sinnar óspilltum og dáið sem

viðurkennd hetja, sáttur við guð og menn og tilbúinn að

mæta hinum megin fyrstu ástmey sinni, er hann loks

hefir fengið að vita að unni honum einum. En Salvör,

sem hefir hatað hann og elskað alla stund, síðan hún

fór frá honum, kyssir að lokum moldina á leiði hans.

Þjóðhagir þeir, er sagan lýsir, mundu nú vera að

minnsta kosti hálfrar aldar gamlir, og hefði það átt

að koma fram í bókinni, úr því að hún er rituð á er-

lendu máli.

Svona sögu skrifar enginn neina sá, sem fæddur er

skáld og veit hvað hann vill. í henni er örlagaveður, líf

og hreyfing. Hún hrífur með sterkum straumi lifandi

frásagnar og skarplegrar lýsingar jafnt á náttúrunni

sem mönnum, ungum og gömlum. Þarna eru frum-

kraftar lífsins í orði og athöfn og víða skyggnzt djúpt

í fylgsni hugans. Á stöku stað er tvllt á fremmstu nöf

um sennileik, svo sem um trúlofun þeirra Gissurar

Halldórssonar og Fríðu í sögulokin, en þar mun hilla

undir nýtt söguefni til framhalds.

Mikið verkefni er óleyst fyrir menningu vora, meðan

svona rithöfundur verður að rita á erlendu máli.

G. F.

DAVÍÐ ÞORVAEDSSÓN: Björn formaður og fleiri

smásögur, Rvik 1929.

Hér ríður nýr rithöfundur all-laglega  úr hlaði.

Þetta er ungur menntamaður, sem verið hefir nokkur

ár við nám í Frakklandi og lifað þar sitt af hverju, en

orðið að hverfa heirn aftur sakir heilsubrests.

f bók þessari, sern er prýðilega útgefin og all-sæmi-

lega frá gengið, eru sögur og ljóð í lausu máli. Höf.

virðist vera draumlyndur maður og veiklyndur og all-

mikils klökkva gætir hér og þar. „Ég græt ..." heitir

síðasta ljóðið í þókinni, þar sem höf. tregar liðna æsku.