Vaka

						[vaka]                                 RITFREGNIR.                                      391

Og víðar kennir þessa sama klökkva. En draumlyndið

lýsir sér hvað Ijósast í „Önnu Mariu"—„Víst elska ég þig,

Anna María. En í huga mínum er að skapast önnur

Anna Mariá, .fegurri og fullkomnari en þú hefir nokk-

uru sinni verið". — í þriðja kvæðinu er hann að skilja

við „Ókunnu konuna". Hún situr f'rammi við hafið og

er að syngja: — „Hún söng um síðasta kvöldið, þegar

ég var á f'örum, án þess að hafa sagt eitt orð. Hún skalf

eins og hrisla, en þagði. Hún var of stolt til þess að

biðja mig að vera kyr . . . Við kvöddumst, þegar morg-

uninn fæddist í austri. Ég fór sem flóttamaður. Undar-

legur flóttamaður, sem snýr baki við sínu eigin láni".

f „Requiem" leikur svo vindurinn um lík Úrsúlínu, sem

hafið hefir rænt ástvini sínum. Þarna var efni í heila

sögu, en hefir orðið að fjórum ljóðum í lausu máli.

í sögunum gætir veruleikans nokkuð meir. Játning

skólabróðurins, sem fagnar Villa eftir heimkomuna, er

góð og eðlileg, þótt enn gæti þar sama klökkvans. Þar er

það læknir í smáþorpi, sem er fullur afbrýði og heiftar til

koniinnar og saknaðar eftir barn, sem hann hefir misst;

en svo málreifur er hann við æskuvin sinn, að játningar

hans koma eins og af sjálí'u sér í öllu masinu.

„Veðmálið" ræðir uin voluntas fe.minæ, vilja konunn-

ar, sem raunar er vilji niannsins, er freistar hennar til

ásta og brýtur allan barnalærdóm hennar á bak aftur

sem botnlausa hræsni og haugalýgi. Býst ég ekki við,

að konur ahnennt vilji skrifa undir skoðun þá, sem þar

kemur fram.

Bezta ságan, að minni hyggju, en að því er virðist

rituð eftir franskri fyrirmynd, er „Skóarinn litli frá

Villefranche-sur-Mer". Hún ræðir um skóara, sem á

banabeði sínum dreymir sig heim til konu sinnar og

sárveikrar dóttur og grátbænir með augnaráði sinu sam-

sjúklingá sína um eitt meðaumkunarbros. En þeir ým-

ist snúa sér frá honum eða óska honum feigðar. Hann

deyr og liki hans er ekið fylgdarlaust frá spítalanum;

en heima skimai' dóttirin eftir veginum og inni situr

konan og lemur skóleðrið, sem á að vera í skó handa

gæfusömum og gæfusnauðum mönnum.

„Þær l>íða, mæðgurnar  . . .  þær bíða". —

Þá eru sögurnar „Árni munkur" og „Björn formað-

ui". Bagar þœr báðar sá ágalli, að framferði  söguhetj-