Vaka

						-392                                  RITFREGNIR.                              Lvaka]

anna er ekki nægilega rökstutt sálarlega. At' hvaða

hvötum og með hvaða hugarfari drýgir Árni munkur

þá synd, er hann telur höfuðsynd, að flýja með ástmey

sína til f jalla, eftir að hann er búinn að liggja heila nótt

á bæn og hefir beðið bæði ábóta og munka að biðja fyrir

sér? Og af hvaða hvötum brennir Björn formaður „Pol-

lux"; og því breytist hann svo við fangelsisvistina, að

varla er unnt að þekkja hann fyrir sama inann? Engin

grein er gerð fyrir sálarkvölum þeim, er kunna að hafa

valdið þessiim' stakkaskiftum. Eins situr hann á ,,nýja

Pollux" einn góðviðrismorgun líkt og í leiðslu, en kemur

í land sem nýr maður, án þess að gerð sé grein fyrir,

hvers vegna hann réttir við aftur.

Þetta verður allt að Jesa á milli lína og lokar það allt

of mjög söguhetjunum fyrir lesendum. Allt önnur og

meiri innsýn opnast manni í sálarlif Halldórs Bessa-

sonar í „Livets morgen", enda lifir maður og þjáist með

honum.

Samt sem áður hefi ég þá trú, að Davíð Þorvaldsson

sé efni í góðan rithöfund, því að ekki brestur hann

samúðina með þeim, sem bágt eiga og farið hafa halloka

í lífinu.

Hver veit jiema höf. verði einn þeirra manna, sem eiga

éftir að verða boðberar islenzkra bókmennta út um

heim. Hann er þegar farinn að rita á frönsku og ein saga

hans birtist nú í kunnu frönsku tímariti.

Oss íslendingum nægir ekki það til lengdar, þótt ein-

slaka menn riti á dönsku eða norsku, eins og þeir

Gunnar Gunnarsson og Kristmann Guðmundsson hafa

gert.

Vér verðum að vona, að vér eignumst smásaman

menn, sem hai'a eitthvað að segja og geta ritað það á ein-

hverju heimsmálanna. En á þessu eru einmitt meiri

horfur nú en áður, eftir<að ísl. stúdentar eru teknir að

dreifa sér til náms og starfs út um helztu menningar-

lönd Evrópu. Er það ósk mín, að Davíð öðlist eitthvert

brot af þeini sannleika, sem hann langar til að boða.

.-í. II. B.

FLEYGAR STUNDIR. Sögur eftir Jakob Thorarensen.

Reykjavík, 1929.

Jakob Thorarensen  er  fyrir löngu orðinn þjóðkunn-