Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vikan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vikan

						8
VIKAN
Nr. 36, 1939
Sofia Petrovna, kona Lubyantsev lög-
manns, ung og lagleg — tuttugu og
fimm ára gömul — var á gangi eftir
ruddum skógarstígnum með Ilyin, lögfræð-
ingi, sem dvaldi í sumarleyfi þar í grennd-
inni. Það var síðla dags, um fimm leytið.
Snjóhvít flókaský voru á himni, á milli
þeirra gægðist ljósblá heiðríkjan hér og
þar. Skýin voru hreyfingarlaus eins og lim-
krónur gömlu, stóru furutrjánna. Það var
kyrrt veður og mollulegt.
Lengra framundan lá lágur, upphlaðinn
hryggur með járnbrautarteinum, þvert
yfir gangstíginn.  Varðmaður var  þar  á
mikils friðhelgi heimilisins. Ég mundi held-
ur láta drepa mig en valda Andrey og
dóttur minni óhamingju — —. Ég bið
yður, Ivan Mihalovitch, í guðsbænum látið
mig í friði! Við skulum vera góðir, sannir
vinir eins og áður og hættið þessum stun-
um og andvörpum, sem hæfa yður í ramr
og veru alls ekki. Þetta er ákveðið, við
minnumst ekki á það framar! Við skulum
tala um eitthvað annað.
Sofía Petrovna leit í laumi framan í
Ilyin. Ilyin horfði upp í loftið. Hann var
fölur og beit gremjulega saman titrandi
vörunum. Hún gat ekki skilið, hvers vegna
OGÆFA.
Smásaga eftir ANTON TCHEKHOW.
gangi með byssu um öxl. Handan við
hrygginn var stór, hvít kirkja með sex
turnhvelfingum og ryðguðu þaki.
—  Ég bjóst ekki við að mæta yður
hérna, sagði Sofía Petrovna um leið og
hún leit niður fyrir sig og rótaði í föllnu
laufinu frá í fyrra með sólhlífinni sinni, —
og nú þykir mér vænt um, að við skyldum
hittast. Ég þarf að tala alvarlega við yður
í eitt skipti fyrir öll. Ég bið yður, Ivan
Mihalovitch, ef þér raunverulega elskið
mig og virðið; hættið að elta mig svona!
Þér fylgið mér eins og skuggi, þér horfið
stöðugt á mig með brennandi ástaraugum,
skrifið mér undarleg bréf, og-----------ég
veit ekki, hvar þetta endar allt saman.
Hvers vegna, hvað er unnið við þetta?
Ilyin sagði ekkert. Sofia Petrovna gekk
þegjandi nokkur skref, og hélt síðan
áfram: — Og þessi gerbreyting á yður,
varð öll á tveim eða þrem vikum, eftir
fimm ára vináttu. Ég þekki yður ekki, Ivan
Mihalovitch!
Sofia Petrovna leit á förunaut sinn í
laumi. Hann horfði með ákefð á flóka-
kennd skýin. Andlitið var reiðilegt og með
gremjusvip, eins og hjá manni, sem neydd-
ur er til að hlusta á einhverja leiðinda
fjarstæðu.
—  Mig furðar á, að þér skulið ekki sjá
það sjálfir, hélt frú Lubyantsev áfram og
yppti öxlum. — Þér ættuð að vita, að fram-
koma yðar er ekki viðeigandi. Ég er gift.
Ég elska og virði manninn minn-------ég
á dóttur-------. Getið þér ímyndað yður, að
allt þetta hafi enga þýðingu? Auk þess
þekkið þér, sem gamall vinur, afstöðu mína
til f jölskyldulífsins og skoðun mína á helgi
hjónabandsins.
Ilyin ræksti sig reiðilega og stundi.
—  Helgi hjónabandsins — — tautaði
hann. — Drottinn minn!
—  Já, já-------ég elska manninn minn,
ég virði hann, og að minnsta kosti met ég
hann var svona reiður, en fölt andlit hans
snart huga hennar.
—  Verið ekki reiður. Við skulum vera
vinir, sagði hún ástúðlega. — Hérna er
hönd mín.
Ilyin tók litla, bústna hönd hennar á
milli handa sinna, þrýsti hana og lyfti hægt
upp að vörum sér.
—  Ég er ekki skóladrengur, muldraði
hann. — Vinátta konunnar, sem ég elska,
freistar mín alls ekki.
—  Nóg um það! Það er útrætt mál. Við
erum komin að bekknum, við skulum setj-
ast niður.
Það var þungu fargi létt af hjarta Sofiu
Petrovna: Erfitt og viðkvæmt mál hafði
verið til umræðu, og var nú algerlega út-
rætt. Nú gat hún strokið um frjálst höfuð
og horft beint í augu Ilyins. Hún leit á
hann, og hin eigingjarna meirimáttarkennd
konunnar gagnvart manninum, sem elskar
hana, kitlaði hégómagirnd hennar nota-
íega. Það gladdi hana að sjá þennan stóra,
sterka mann, með karlmannlegt, reiði-
þrungið andlit, svart, mikið skegg — gáf-
aðan og menntaðan — setjast við hlið
hennar og beygja höfuðið í sorgbitinni
hlýðni.
—  Það er alls ekki útrætt mál, byrjaði
Ilyin. — Þú þylur yfir mér stílabókar-
spakmæli. Ég elska og virði eiginmann
minn .... helgi hjónabandsins .... Ég
kann það allt án yðar hjálpar, ég gæti
þulið meira yfir yður. Ég segi yður það
í fullri hreinskilni og sannleika, að ég álít
hegðun mína bæði glæpsamlega og ósið-
lega. En hvaða gagn er að því að segja
það, sem allir vita? Þér ættuð heldur að
segja mér, hvað ég á að gera, en að hella
yfir mig útþvældu og einkisnýtu orð-
skrúði.
—  Ég hefi sagt yður það — farið burtu!
—  Eins og yður er mæta vel kunnugt,
hefi ég farið fimm sinnum og alltaf snúið
við á miðri leið. Ég hefi ekki nógu mikið
viljaþrek til að fara frá yður! Ég á í bar-
áttu — hræðilegri baráttu, en hvern f jand-
an stoðar það, er mótstöðuaflið vantar, ef
ég er veikgeðja — bleyða! Ég get ekki
barizt við náttúruna! Skiljið þér það? Ég
get það ekki! Ég fer af stað héðan, en hún
heldur í mig og togar mig til baka. Fyrir-
litlegt, viðbjóðslegt veiklyndi!
Ilyin sótroðnaði, spratt upp og gekk
fram og aftur fyrir framan bekkinn. —
Ég hata og fyrirlít sjálfan mig! tautaði
hann og kreppti hnefana. — Drottinn
minn! Ég . leita ástar hjá konu annars
manns, skrifa heimskuleg bréf eins og
skóladrengur, niðurlægi sjálfan mig . . .
ó! Ilyin þrýsti báðum höndum að höfði
sér, emjaði og settist niður.
—  Og svo uppgerð yðar og óhreinskilni!
hélt hann áfram með beizkju. — Ef yður
mislíkar þessi viðbjóðslega framkoma mín,
hvers vegna komið þér þá hingað? Hvað
var það, sem dró yður hingað? í bréfum
mínum bað ég yður aðeins um ákveðið,
ótvírætt svar — já eða nei; en í stað þess
að svara beint, komið þér í kring þessum
,,tilviljunar"-samfundum okkar á hverjum
degi og hughreystið mig svo með stílabók-
ar-spakmælum!
Prú Lubyantsev varð skelfd og roðnaði.
Hún varð skyndilega gripin þeirri óþæg-
indakennd, sem grípur heiðvirðar konur,
þegar komið er að þeim óklæddum að óvör-
um.
—• Þér virðist haldinn þeim grun, að
ég hafi yður að leiksoppi, sagði hún lágt.
— Ég hefi alltaf gefið yður ákveðið svar,
og — aðeins í dag bað ég yður . . .
—  Ó! Eins og bænir stoði nokkuð í slík-
um sökum! Ef þér hefðuð einhverntíma
sagt skýrt og skorinort: — Farið burtu!
væri ég farinn fyrir löngu síðan. En
þér hafið aldrei gefið mér ákveðið svar.
Undarlegt ístöðuleysi! Já, sannarlega; —
annað hvort hafið þér mig að leiksoppi,
eða . . .
Jlyin hallaði höfðinu fram á kreppta
hnefana og þagnaði. Sofia Petrovna fór
að hugleiða framkomu sína gagnvart hon-
um allt frá byrjun. Hún mundi, að ekki
aðeins í framkomu, heldur einnig í leynd-
ustu hugsunum sínum, hafði hún alltaf
sett sig upp á móti ástleitni Ilyins; en þó
fann hún, að það var brot af sannleika £
orðum lögfræðingsins. En þar sem hún gat
ekki gert sér ljósa grein fyrir í hverju
sannleikurinn væri fólginn, gat hún ekki
svarað ásökunum Ilyins, hversu fegin sem
hún vildi. Það. var óþægilegt að þegja, og
því sagði hún og yppti öxlum um leið:
—  Það virðist þá vera mér að kenna.
—  Ég ásaka yður ekki fyrir óhrein-
skilni yðar, stundi Ilyin. — Það var ekki
meiningin með orðum mínum . . . Óhrein-
skilni yðar er eðlileg og í samræmi við eðli
hlutanna. Ef mennirnir yrðu á eitt sáttir
og yrðu allt í einu einlægir hver við annan,
færi allt til fjandans.
Sofia Petrovna var ekki í skapi til að
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24