Menntamál

						104                                                                           MENNTAMAL

skólans verða ekki bætt á næstunni, er hætt við, að hér sé

mjög unnið fyrir gýg, því að engin skynsamleg rök eru

til að ætla, að hinir hæfustu menn í hverri grein leiti til

háskólans, þegar miklu betri kjör eru í boði annars staðar

— einkum erlendis og sumpart á öðrum sviðum hér á landi.

Er þetta mikið áhyggjumál öllum þeim, sem láta sig hag

háskólans nokkru skipta.

VI.

Yfir dyrum að hátíðasal Háskóla íslands standa þessi

orð:

„Vísindin efla alla dáð".

Þessi fleygu orð þjóðskáldsins ættu að vera þjóðfélag-

inu öllu sífelld brýning um, að láta einskis ófreistað til að

efla vísindastarfsemi á landi hér og hlynna að henni. Skylt

er að geta þess, að hér er nú gleggri skilningur á gildi vís-

indastarfsemi fyrir þjóðfélagið en nokkru sinni fyrr. Ber

að geta með þakklæti hins merka framtaks, er Vísinda-

sjóður var stofnaður 1957 og hinnar miklu eflingar hans

á þessu ári með lögum um Seðlabanka Islands. Háskólinn

hefur og mjög eflzt á marga lund seinustu árin, en þó

þarf þar stóraukins átaks. Hefur núverandi menntamála-

ráðherra unnið að þessum málum af atorku og einbeitni.

Leyfi ég mér að benda að lokum á það, að víða erlendis

hafa einstaklingar og fyrirtæki lagt mikið fé af mörk-

um til stuðnings háskólum, og get ég t. d. framtaks borg-

aranna í Árósum um og eftir 1930, er þeir af heilbrigð-

um józkum metnaði lögðu fé fram til þess að stofna

háskólann í Árósum, en Árósir voru þá litlu stærri en

Reykjavík er nú. El ég þá von, að í framtíðinni verði miklu

nánara samband milli háskólans og alls almennings í

landi hér — háskólinn þarf að ná betur til f ólksins en nú er,

og það þarf að styrkja betur háskóla sinn. Hugmyndin

um háskólann sem þjóðskóla á að þessu leyti vissulega

enn rétt á sér.