MENNTAMÁL 107 hleðslu eins og samsvara ofangreindum fjölda atómelek- trónanna og skipan þeirra í ákveðin svið. En ef vér hugs- um oss enn fremur, að öll þessi hvolflaga svið sveiflist, eins og ávallt gerist um mólekul lífefnisins, þá megnum vér naumast að setja oss fyrir sjónir, hversu margslungn- ar þessar sveiflur eru. Ef þar við bætist svo, að framandi orka brýzt inn í atóm, t. d. orka sjónskynjunarinnar, þ. e. a. s. orka nethimnumyndarinnar, er berst sem reitni sjóntaugarinnar með rafeindabreytingum inn í sjónstöð- ina í hnakkablaði heilans, þá verður hún upphaf að keðju rafeindabreytinga, sem eru auðkennandi fyrir þessa skynj- un, en oss virðist ekki fært að greiða sundur og skýra. Frá þessum sveiflum, sem að sínu leyti eru háðar gerð innrásarorkunnar, geislar nú aftur út sérstök orka. Hún verður einnig að ganga í gegnum orkusvið frymisins í nágrannasameindum taugakjarnanna og komast í snert- ingu við rafsegulsvæði þessara vefja, en við það verður hún fíngerðari og breytist í sálræna orku. Samkvæmt kvantakenningunni eru allar efnisorku- geislanir háðar kvörnun (diskontinuitát). Nánar til- tekið þýðir þetta, að ákveðið orkumagn, sem geislar út, kvanti, verður að samsvara stöðugleikalögmáli Plancks (Plancks konstante: 6,62 X 10--27 erg. sec.) eða heilum margfeldum þess. Þær eru háðar ákveðnum fínleikamörk- um, sem þær mega ekki fara niður fyrir. Kvörnun sálrænn- ar orku liggur einmitt undir þessum fínleikamörkum, og þess vegna verður sálræn orka aldrei greind með rann- sóknaraðferðum eðlisfræðinnar. Samt sem áður megn- ar sálræn orka að raska jafnvægisástandi efnisorkunn- ar í lífrænum vefjum. Því veldur mögnunartækni frum- anna (P. Jordan). Á líkan hátt veldur þessi mögnunar- tækni því — t. d. við geislun hinnar hrifnæmu frumu, sem felur í sér nálægt eitt þúsund atóm — að einstök prótóna getur breytt innri gerð frumunnar og þannig ráðið örlögum hennar í heild. Þetta þýðir í raun, að hún
Beinir tenglar