Menntamál

						118                                                                                    MENNTAMÁL

kvaðst hafa sannfærzt um, að skilningur barna í reikn-

ingi er ekki háður sérgáfum (was not a matter of apti-

tude). Þess vegna væri rangt að kenna greindarskorti

nemenda um, þótt reikningskennslan mistækist, og erf-

itt að skilja hví svo mörgum heilbrigðum börnum fatað-

ist reikningsnámið. Hann kvað rannsóknir sínar hafa

sýnt — í fám orðum sagt — þetta:

1.   Reikningur er starf, og verður því aldrei kenndur

með ítroðningi. Barnið verður að vinna á eigin spýtur,

þó verður að velja því verkefni, því að miklu varðar, hvað

unnið er. Hlutlæg vinna gengur á undan rökhugsun. Nám-

ið verður að hefjast með mjög einföldum verkum (raða

hlutum, hlaða, taka sundur, leita samsvörunar o. s. frv.),

sem halda áhuganum vakandi. I vinnunni eru fólgnar til-

raunir með greinilegt efni, þær leiða til glöggrar grein-

ingar og ályktana, — reiknings. — Nauðsynlegt er, að

börnin gefi gaum handtökum sínum og látbragði, og sam-

ræmi það starfinu, ekki aðeins í byrjun, heldur allan skóla-

tímann. Rétt er að kenna tölvísi, rúmfræði og algebru

þegar frá byrjun. Byrjunaratriði algebru má, meðal ann-

arra aðferða, kenna með því að láta börnin gera aflfræði-

legar tilraunir, og skrifa síðan verksatriði og afleiðingar

með bókstöfum og reikningsmerkjum (í jöfnu). Ýmis

atriði algebru, sem sumum fullvaxta reynast torskilin,

eru sannarlega auðskilin 8 ára börnum, svo sem það að

mínus sinnum mínus er jafnt og plús ( (—a) (—(b) =

C+ab) ).

2.  Gildismat ætti jafnan að ganga á undan talnareikn--

ingi (the qualitative should precede numerical). Þetta

gildir jafnt algebru og aðrar greinar reiknings. Barna-

skólarnir gætu sparað sér mikinn tíma, með því að byrja

reikningskennsluna á skynsamlegum athugunum, án talna-

reiknings (beginning with logical, non-numerical pro-

blems).