Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    125

ingskennara er skilyrði þess að hún nái að þroskast í vís-

indum, tækni og félagsháttum.

Ég hef þýtt efni þessarra greina svo nákvæmlega sem

mér var framast auðið, og vona að ekkert sé ranghermt.

Stílbrögðum og orðalagi hef ég lítið sinnt, því að ensk

tunga er ekki íslenzk. Það eitt hef ég tekið með, sem full-

komlega varðar kennslu nemenda á fræðsluskyldualdri

og nám þeirra, en sleppt því, sem fyrst og fremst snertir

efri bekki framhaldsskólanna, þótt það sé enganveginn

óviðkomandi kennslu þeirra yngri. Allar undirstrikanir

eru mínar, ekki frumtextans.

„Telpa þarf ekki að læra mikinn reikning til þess að

geta afgreitt í brauðbúð." Þetta sagði þjóðkunnur mað-

ur á merkum stað, þar sem rætt var um reikningsbækur,

og svo lítur út sem stjórnendur fræðslumálanna vilji

miða reikningskennsluna í alþýðuskólum (skyldunámið)

við lægstu kröfur, sem gerðar eru til afgreiðslufólks í

sölubúðum. Þeir líti á alþýðu sem ódýr verkfæri til

ákveðinna starfa. Þeir skilji það ekki, að stúlka, sem af-

greiðir í brauðbúð sé maður, að hún eigi rétt á að lifa

eigin menningarlífi, taka þátt í þjóðmálum og vera, eða

verða, góð móðir, og að engu betur skilji þeir rétt annars

vinnandi fólks. Þess vanmats geldur öll þjóðin.

Vel má vera, að einhver missti spón úr aski, ef sá

háttur væri tekinn upp í reikningskennslu, sem I. B. E.

og UNESCO mælast til. Þá yrðu þau ekki mörg árin, það-

an í frá, sem þjóðin sætti sig við að eiga allt sitt ráð und-

ir erlendum ráðgjöfum, svo sem nú er og hefur verið um

of langa hríð.

Er þjóðinni ekki lífsnauðsyn að menntast svo í raun-

fræðum, að hún geti búið að sínu, ráðið ein ráðum sínum

og sjálf séð fótum sínum forráð?

Gestur 0. Gestsson.