Menntamál

						128                                                                                    MENNTAMAL

stöfunum. Látið krakkana leita að sérhljóðunum og finna

þá í stafakassanum og síðar í prentuðum texta. Kennið

þeim að hlusta, svo að þau geti áttað sig á sérhljóðunum og

fundið þá í orðum eins og í lás, les, læs, sæl, sá, sí, ósk

róa. Samtímis með þjálfun í lestrarleikni er barnið æft

í að skrifa þá stafi, sem það hefur lært. Miklu máli skiptir,

að þjálfunin verði ekki vélræn hljóðþjálfun, heldur tengd

kunnum orðum.

Samtímis með sérhljóðunum á barnið að læra samhljóð-

ana, framstæða, bakstæða og innstæða, bæði með auga,

eyra og hendi.

Stöfun.

Oft á að þjálfa barnið í að stafa til þess að veita því tök

á að ráða við þau orð, sem það kemst ekki fram úr sem

kunnum orðmyndum. Með stöfunaræfingum er rétt að

þjálfa það í að skipta fleirkvæðum orðum í atkvæði. Börn-

in skulu læra að benda á sérhljóðana eftir reglunni: Hvert

orð hefur jafnmörg atkvæði sem sérhljóða. Jafnframt

þessum æfingum á að þjálfa börnin í að hlusta, svo að þau

venjist á að heyra sérhljóðana í mæltu máli. Einnig er það

tæknilega gott að venja börnin á að greina orðin hljóð-

fræðilega í sam-stöf-ur. Æskilegt er, að kennarinn beini

athygli barnanna á þessu stigi sérstaklega að áherzlulitlum

beygingarendingum.

Einstaklingskennsla og tæki hennar.

Fyrir utan hinar sameiginlegu æfingar verður kennar-

inn að beita einkakennslu og sérstökum æfingum við hvert

barn, með hliðsjón af sérörðugleikum þess og þroskastigi.

Jafnan verður ljóst, að sum börnin eiga mjög erfitt með að

lesa orð, sem að stafsetningu líkjast ákveðnum öðrum orð-

um. Á hinn bóginn eiga önnur börn örðugt með að bera orð-

in rétt fram, þó að þau hafi skynjað þau rétt í lestrinum.

Af þessum sökum verður kennarinn að leitast við að ráða