Menntamál

						134                                                                                    MENNTAMÁL

Skrifad eftir upplestri.

Ef krakkarnir eiga að rita eftir upplestri, er rétt að

styðjast jafnan við nokkur orð, sem börnin hafa æft sig

á. Slíkt gæti gerzt á eftirfarandi hátt: Kennarinn skrifar

þungu orðin eða sýnir börnunum þau með sérstökum hætti.

Orðin eru lesin. Þeim er skipt niður í samstöfur, ef þörf

krefur, með því að afmarka sérhljóðana og gera strik milli

samstafanna, og síðan eru orðin stöfuð. Því næst eru þessi

orð þurrkuð út hvert af öðru, en krakkarnir raða þeim

saman með spjöldum úr öskjum sínum. Þegar kennarinn

hefur gengið úr skugga um, að börnin hafi raðað rétt,

skoða börnin fyrst orðin gaumgæfilega og skila því næst

spjöldunum aftur í öskjuna og rita orðin. Þannig er síðan

gengið á röðina, og að þessum undirbúningi loknum er

skrifað eftir upplestri.

Eftirlit.

Miklu máli skiptir, að kennarinn fylgist vel með því,

hvaða orð hann hefur farið yfir og þjálfað og hvað hann

á eftir og hvaða orð börnin hafa ekki á valdi sínu. Jöfn

þörf er á því að vita ljóslega, hvar krakkarnir eiga við

réttrítunarörðugleika að etja og byrja þar rétta þjálfun.

Jafnmikilvægt er, að tíma sé ekki sóað í óþarfa þjálfun.

Þó að stílæfingar feli í sér ýmislega þjálfun, verður

kennarinn þó að telja það meginverkefni sitt að veita

börnunum svo mikið öryggi í stafsetningu, að þau fullnægi,

sem bezt má verða, almennum kröfum í því efni.

Virkt einstaklingsstarf.

Að öllu samanlögðu er ekki beitt annarri kennsluaðferð

við treglæs börn en önnur börn. En kennslan gerist við

önnur skilyrði, og þau auðkennast fyrst og fremst af virku

starfi með hverju einstöku barni.

Ra.nnveig Löve valdi íslenzku orðdæmin í þessum kafla.

Br. J.