Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    135

BIRGIR SIGURÐSSON:

Lestur ljóða.

Oft munu kennarar spyrja sjálfa sig: Hverjum verðmætum skila

ég nemendum mínum? Hversu reyna þeir þá hluti og hversu njóta þeir

þeirra hluta, er löngum hafa verið taldir með æðstu verðmætum

íslenzkrar menningar. Hversu njóta íslenzk ungmenni bundins máls

og hver tök hefur kennari á því að veita þeim nautn þess, göfga

hana og gæða vaxandi lífi? Hver hætta kann að vera á því, að hann

svipti málið lífi og eyði verðmætum nemanda síns? — Með hálf-

um huga spurðist ég fyrir meðal nemenda í stúdentadeild kennara-

skólans, — en henni fylgja nemendur í sérgreinum eins og tónlist,

— veturinn 1959—60 og meðal nemenda i fjórða bekk 1960—61, hvort

þeir læsu yfirleitt ljóð, hvers konar ljóð þeir læsu, hvernig þeir

læsu ljóðin og hversu þeir nytu þeirra. Ennfremur var innt eftir því,

hverjir hefðu einkum vakið og glætt áhuga þeirra á ljóðum. Frjálst

var að svara eða svara ekki.

Kristrún Eymundsdóttir kennari, þáverandi nemandi í stúdenta-

deild, gerði grein fyrir efni þessu innan bekkjarins á útmánuðum

1960. Aðallega bar hún saman túlkun nokkurra helztu bókmennta-

fræðinga okkar og nokkurra ungra skálda á listnautn manna, einkum

nautn skáldskapar, og tjáði síðan reynslu þeirra ungu kennaranema

af lestri ljóða, er til fengust að lýsa henni.

í vetur hefur Birgir Sigurðsson, nemandi í 4. bekk Kennaraskólans,

tekið að sér að kynna efni þetta fyrir bekkjarsystkinum sínum. Fer er-

indi hans hér á eftir, ásamt nokkrum dæmum úr skriftarmálum nem-

enda. Vænti ég, að kennurum verði ljósara eftir en áður, hvers arfs

þeim er falið að gæta.

Br. J.

Hugleiðingar mínar munu ekki verða dómur um ljóða-

lestur þessa fólks eða lestur ljóða almennt. Þeim er aðeins

ætlað að varpa ljósi á þá innri reynslu, sem maðurinn

getur öðlazt fyrir tilstuðlan ljóðsins og hvers þess, er hef-

ur að geyma svipaða eiginleika og það.