140 MENNTAMÁL eins og demantsglampi í augu hans — átti hún ekki heima í hans eigin sál? Hvelfdist ekki himininn einmitt fyrir innan augað, sem skynjaði hann? Honum þótti sem anda hans væri ekkert of hátt og ekkert o£ lágt Hann teygaðí andvarann frá uppsprettum Ioftsins og lét hjartað slá fast við moldina. Hann elskaði allt og honum bauð við engu." Ég vil enn vitna í skáld. Danska skáldiS Poul La Cour1): „Þér virtist sá, sem talaði um stjörnurnar tvær, frostið og vind- inn, vera að sýna sig með tungutali, þar til þú beygðir þig niður að myndinni og opnaðir þig fyrir hinni skynrænu uppsprettu hennar Þá sástu, að frost og vindur lýsa. Þau flæða yfir hús þitt og huga með ókunnri alheimsbirtu. Þú ert hvelfing stjarna. Alheimurinn varð heimkynni þitt." Enn fremur úr sömu bók (bls. 63): „Rökfræði ljóðsins skapar veruleika. Verði ljósl Og ljósið verður eins og ylur á hönd þinni. Hún er ekki athugun, heidur umföðmun. Sigur hennar er hin fáu opnu augnablik, þegar þú í orðvana innlifun rannst saman við tilver- una og varst í stofni hennar eins og bjalla í berki. Nirvana er ekki tóm heldur summa allra hluta. Einn dropi, og þú býrð í hjarta hans." Ef verða mætti einhverjum til skýringar, leyfi ég mér að tilfæra glefsu úr bók, er nefnist „Kosmisk bevidsthed" eftir danska heimspekinginn Martinus. Martinus kemst svo að orði2) : „Hvað er þá „alheimsvitund?" „Alheimsvitund" er sama sem af- leiðing af fundi og samruna; annars vegar aðdráttarkraftur, sem býr í einstaklingnum og beinist að umhverfinu og hinni ytri náttúru, og hins vegar endurvirkandi kraftur í náttúrunni, sem yfirskyggir ein- staklinginn. í Bibh'unni er þessi gagnvirkandi aðdráttarkraftur í ein- staklingnum og náttúrunni fólginn í skipun forsjónarinnar eða Guðs: „Verði ljós!" Margur mun efalaust verða til að segja, að reynsla þess- ara manna sé ekki annað en hugarburður, einber vitleysa, 1) Poul La Cour: Fragmenter af en dagbog. Gyldendal 1958 bls. 109-110. 2) Martinus: Kosmisk Bevidsthed. Kosmos, Khöfn 1950 bls. 5.
Beinir tenglar