Menntamál

						144                                                                                    MENNTAMÁL

að opna „The Doors of Perception" og með hvaða hætti

það verður, þá er það ljóst, ef öllum yrði auðið að lifa

slíkar opinberanir á gildi og mikilvægi, myndi það geta

haft afgerandi þýðingu í lífi okkar. Það er aftur á móti

uggvænlegt, að Huxley leggur til að sækja það til yf ja, sem

list og trú hafa veitt manninum hingað til.

Læt ég nú þessu spjalli lokið, en sný mér að áðurnefnd-

um ritgerðum. Mun ég gera nokkra grein fyrir þeim og

taka úr þeim dæmi.

Úr 4. bekk Kennaraskólans 1960—61 bárust átta rit-

gerðir. Þau dæmi, sem fylgja hér á eftir, eru úr þeim og

fimmtán ritgerðum, eftir nemendur í stúdenta- og tón-

listardeild Kennaraskólans veturinn 1959—60. Ég hef þó

ekki haft þessar ritgerðir með höndum, heldur aðeins dæmi

úr þeim, sem Kristrún Eymundsdóttir, nemandi í stúdenta-

deild í fyrra, tók saman, þegar hún gerði þeim skil í fyrir-

lestri um ljóðalestur.

Af 23 nemendum eru 13, sem njóta ljóðlistar. Áhrif,

sem stuðlað hafa að ljóðalestri þeirra, virðast einkum

runnin frá heimilum og skólum. Af þessum 13 lesa 6

„atómljóð" sér til ánægju, hinir láta sér fátt um þau

finnast. Aðeins einn tekur hið óhefðbundna form fram

yfir hið hefðbundna. 7 nemendur geta þess, að þeir lesi

ljóð á erlendum málum, og er Heine þar fremstur í flokki.

Verða nú tekin dæmi, er sýna m. a. tilefni ljóðalestrar

og hvaða áhrifa þar gætir.

1.  dœmi: „Móður rainni þakka ég öðrum fremur, að ungur fékk ég

ást á ljóðum. Hún kenndi mér margt ljóða og sýndi mér, hvar ég

gat fundið þau i bókum. Þar með var ég kominn á bragðið og hef alla

tíð síðan lesið ljóð."

2.   dœmi: ,,Á æskuheimili mínu var lítið um ljóðalestur og mjög lítil

hvatning til athugunar á Ijóðrænum bókmenntum. í litlu sjávarþorpi,

þar sem ég er alinn upp, var lítill tími til neins nema vinnu. Faðir

minn vann úti við smíðar 12—14 tíma daglega, og við drengirnir unn-

um að fiskvinnu bæði úti og inni og öllum stundum, strax og við kom-

umst á legg. Samt sem áður minnist ég þess, að við lásum íslendinga-