Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    145

sögur, en ljóð, er þar eru, voru mér sem dreng o£ torskilin, enda ekki

útskýrð af fullorðnum, svo að það opnaði mér enga leið til mats á

ljóðum."

3.  dcemi: „í II. bekk unglingaskóla hafði ég prýðilegan íslenzku-

kerinara, sem glæddi mjög áhuga minn á ljóðum. Hann reyndi að

opna hug okkar nemenda sinna fyrir íslenzkri ljóðagerð og auka skiln-

ing okkar, svo að við fórum að reyna að hugsa dálítið um innri merk-

ingu kvæðanna. Þá lærði ég, að kvæði er meira en bara orð, sem ríma

saman eftir vissum reglum, heldur getur hvert orð liaft aðra og dýpri

merkingu en venjulega. Á þennan hátt fannst mér bókstaflega opnast

fyrir mér nýr heimur og ég varð frá mér numin. Ég veit ég gleymi

aldrei túlkun kennarans á „Myndinni" eftir Þorstein Erlingsson, eða

„Við verkalok" eftir Stephan G. „Ég hafði aldrei ímyndað mér að

hægt væri að lesa kvæði svona."

4.   dœmi: „Ekki er langt síðan ég fór að lesa ljóð að staðaldri sem

ómissandi þátt úr lífi mínu, en allt frá barnæsku hef ég haft yndi af

tónlist, sem stöðugt hefur vaxið og þroskazt. Og aldrei þyrstir mig

eins eftir ljóðum og þegar ég hef hlustað á áhrifaríka tónlist."

5.  dœmi: „Ég persónulega hef mjög mikið dálæti á lestri ljóða og

geri mikið að því, en aftur á móti les ég fremur lítið af skáldsögum.

Það sem fyrst vakti áhuga minn fyrir slíkum bókmenntum, hefur

sennilega verið það, að ég heyrði pabba og mömmu svo oft lesa upp-

hátt kvæði hvort fyrir annað og heyrði þau oft ræða saman um þau."

6.  dcemi: „Mér er sagt, að ég hafi eignazt mína fyrstu bók, er ég

var hálfs fjórða árs — það voru þulur Theodóru Thoroddsen — og ég

hafi heimtað að þær væru lesnar íyrir mig nótt og nýtan dag . . ."

„Ég er mjög þakklátur öllu því góða fólki, sem fram á þennan dag

hefur vakið athygli mína á ljóðum og leiðbeint mér um lestur þeirra,

eftir því sem ég hef getað veitt viðtöku."

Frásagnir um dhrif Ijóða.

1. „Oft hrífst ég svo við lestur ljóða, að ég flói öll í tárum af hrifn-

ingu. En þótt ég fari í kvikmyndahús og sjái listavel gerða og mjög

átakanlega mynd, þá kreisti ég sjaldnast fram svo mikið sem eitt

krókódílstár, þótt allir tárist í kringum mig. Þetta bendir óneitanlega

til þess, að ljóð hafi ekki svo lítil tilfinningaleg áhrif á mig."