Menntamál

						MENNTAMAL

149

AF ERLENDUM VETTVANGI.

Kennarar þarfnast einnig verndar.

Þýtt og endursagt úr Norsk skuleblad.

Hið eilífa vandamál, aginn, hefur

mjög verið á dagskrá undanfarið.

Ástæðan er að þessu sinni ritstjórnar-

grein í 41. tölublaði þessa rits1). Auð-

vitað er það gott, að slíkar umræður

skuli eiga sér stað. Sú var líka ætlunin

með greininni. En umræðum af þessu

tagi fylgir hætta, sem rétt er að vara

við. Þótt það sé kostur að vissu leyti,

Friðbjörn Benónisson. að ræða mál alhliða til þess að varpa

ljósi á alla þætti þess, vill það verða svo, að því umfangs-

meiri sem umræðan er, þeim mun hættara er við, að hún

fari úr reipunum.

Aginn er eitt umfangsmesta og erfiðasta viðfangsefni

skólans nú á dögum, og hér verður það fyrirvaralaust full-

yrt, að við búum ekki yfir neinu töframeðali eða snilli-

bragði, sem leysir vandann almennt. Samt dynur yfir okk-

ur þrautslitin kenning, s. s. sú, að persónuleiki kennarans

ráði úrslitum í þessu efni. Að svo mæltu hljóðna umræð-

urnar, því hvaða mótbára er til gegn slíkri fullyrðingu?

Enginn getur mælt móti henni. Á hinn bóginn er aðeins

hægt að fallast á hana með því skilyrði, að við innritun í

1) Þ. e. Norsk skuleblad, nr. 41,  1960. F. B.