Menntamál

						150                                                                           MENNTAMÁL

kennaraskólana sé unnt að velja eingöngu þá hæfu, en allt

til þessa hefur það ekki verið unnt.

Eigi að ræða spurninguna um agann nánar, erum við

neyddir til að gera það á þeirri forsendu, að flestir kenn-

arar séu ekki gæddir heilsteyptri skapgerð fremur venju-

legu fólki, sem er þjáð af erfiðleikum hversdagsstritsins.

Það er auk þess hagkvæmt að takmarka umræðurnar við

tiltekið atriði.

í fyrsta lagi verður að leggja áherzlu á þýðingu þess, að

uppeldis- og sálfræðileg þjónusta verði aukin eins fljótt

og mikið og auðið er. Á þeim vettvangi er auðveldast að

leysa þau vandamál, sem torvelda eðlilegan aga í skólum.

Gagn skólans af þess háttar starfsemi er mjög háð því, að

stofnanir þær, sem þessa þjónustu annast, hafi nægilega

fjölmennt, sérmenntað starfslið. Enn fremur er gildi

hennar bundið við það, að unnt sé að framkvæma þau ráð,

sem gefin kynnu að verða, einnig þegar þau tækju til

meiri háttar aðgerða eins og t. d. flutnings barns í athug-

unardeild, sérskóla o. s. frv. Það er mikilvægt, að barn,

sem þjáist af óheilbrigðum hneigðum, fái bót meina sinna

eins fljótt og kostur er. Einnig er það þýðingarmikið fyrir

starf bekkjarins, að þeir einstaklingar, sem valda ókyrrð,

séu fjarlægðir áður en afleiðingarnar af hátterni þeirra

verða mjög víðtækar.

En þrátt fyrir allt þetta munu jafnan skapast vanda-

mál, sem sérfræðiþjónustan á örðugt með að hindra. Eins

og bent hefur verið á áður í þessu riti, stafar ekki allt mið-

ur gott atferli af sjúklegum viðbrögðum. Stundum á það

hreint og beint rót sína að rekja til gáleysis. Eigi að síður

getur það haft alvarlegar afleiðingar, ef ráðstafanir kenn-

arans eru virtar að vettugi.

Hvað á kennari að gera, ef svo ber undir?

I gamla daga ríkti vöndurinn. Enginn óskar hans á ný.

Samt eru í skólanum mörg börn, sem vita miklu meira

um það, sem kennari má ekki gera, en hvað börnum er