MENNTAMÁL 157 BRODDI JÓHANNESSON: HvaSa sess skipar kennaramenntun nálægra þjóða? Lítið breytt erindi, flutt í fél. ísl. sálfræðinga 1. marz 1961. Fordæmi annarra. Þó að margt hafi verið rætt og nokkuð ritað um kenn- aramenntun á Islandi á undanförnum árum, hefur ótrú- lega sjaldan verið íhugað og kynnt, hversu horfir um kennaramenntun annarra þjóða, eftir að milliþinganefnd- in, sem undirbjó skólalöggjöfina 1946, skilaði áliti. Vera má, að ýmsum þyki litlu varða, hvað aðrir gera, því að sérstaða Islendinga valdi því, að reynsla annarra komi þeim að litlum notum. Slíkt sjónarmið er þó firra ein. Islenzk samtíðarmenning og lífskjör ráðast af svo líkum tæknilegum forsendum og ytri hættir annarra manna innan hinnar vestrænu menningarheildar, að það mun jafnan hefna sín ýmislega og greypilega að hafa enga hliðsjón af gerðum þeirra, ekki sízt á sviði skólamála, því að á þeim vettvangi hafa þær kannað málin stórum betur en við og öðlazt f jölþættari reynslu, bæði í almennum skól- um og sérskólum. Þá má gera ráð fyrir, að kennarastéttin eigi fá meiri hagsmunamál en menntun og mönnun sjálfrar sín,1) og enn geri ég ráð fyrir, að raunsönn fræðsla og opinskáar umræður um hvert málefni, er varðar almannaheill, verði eigi nema til góðs. Af framangreindum sökum hef ég tekið eftirfarandi þátt saman. Tómlæti stéttarinnar um menntun sjálfrar 1) Sbr. O. Budmen: Kennaraekla. Menntamál, 3. hefti 1960.
Beinir tenglar