Menntamál

						158                                                                           MENNTAMÁL

sín mun koma niður á henni sjálfri með sama hætti og á

skólaæsku landsins, og fáfræðin á aldrei nema ein ið-

gjöld.

í þætti þessum stefni ég einkum að því að gera Ijóst,

hvert sæti þjóðir af líkri menningu og við njótum ætla

kennaramenntuninni í fræðslukerfinu, hvert þrep í mennta-

stiganum. Ég mun leggja nokkuð jafna áherzlu á að kynna

lögfesta skipan þessara mála og sjónarmið sérfræðinga

og forystumanna í samtökum kennara í heimalandi eða á

alþjóðavettvangi. Vitna égtil slíkra leiðtoga af sama hugar-

fari og ég tel meira vert að þekkja og kynna beztu skóla

hvers lands og hvern þann hlut, er til eftirbreytni má

verða, fremur en heildarmyndina. Gott er þó að vita deili

á hvoru tveggja, en takmarka verður hvert efni af náttúr-

legum sökum.

Margþætt viðfangsefni.

Kennaramenntun er svo f jölbreytileg í ýmsum löndum,

að torvelt er að skipa henni niður í hreinlega flokka. Ég

minni aðeins á þetta í upphafi máls til þess að girða fyrir

þann misskilning, að viðfangsefnið sé stórum einfaldara

en raun er á.

Ef við hugleiðum þau atriði, sem Menningar- og fræðslu-

stofnun Sameinuðu þjóðanna og Alþjóðlega uppeldismála-

skrifstofan í Genf1) hafa hliðsjón af við hinar víðtæku

rannsóknir á menntun kennara, kemur m. a. til álita:

1)   Mismunur á menntun kennara eftir aldursflokkum

þeim, er kenna skal, tegund skóla og skólahverfis.

2)     Inntökuskilyrði, svo sem aldurslágmark, einnig

stundum aldurshámark, undirbúningsmenntun, inntöku-

próf af mörgu tagi, sérstakir eiginleikar og hæfileikar,

1)  Primary teacher training. UNESCO,  ÍBE,  - Publ.  no.   117,

Geneva 1950, 251 bls.