Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                   175

ast  innrás  hagnýtra  uppeldisgreina  á kostnað  almennra  greina  við

menntun framhaldsskólakennara.

Þó að þróunin frá kennaraskólunum til háskólastigsins eigi enn lang

í land í Evrópu, er hún þó að taka ákveðna stefnu (movement in

that dírection is taking clear shape).

Viðfangsefni kennaraskóla og aðalnámsgreinar.

Ekki verður skilizt svo við þetta mál, að viðfangsefnum

kennaramenntunarinnar séu ekki gerð örlítil skil, því að

mikil hreyfing er um þau efni og stefnan næsta ljós, þó

að ótrúlega margt sé hins vegar á huldu, ef spurt er um

einstök efnisleg atriði, en því veldur að sjálfsögðu sú gam-

alkunna staðreynd, að skammt rýnir aftur, en ekki fram.

Það er í eðli sínu farið að öfugum enda að ræða kennara-

menntunina, án þess að hafa ákveðin mið af þeim skólum,

er kennararnir skulu starfa við og almennu skipulagi

barna- og unglingafræðslunnar, sem og hinni þjóðfélags-

legu framvindu.

En nokkur formsatriði má íhuga. Og vík ég fyrst að

hlutfallinu milli skyldunáms og frjáls náms.

Því hærra sem dregur í þrepum skólakerfis, því meiri

kröfur eru gerðar um einbeitt nám, rækilegt nám og tæm-

andi á viðráðanlegu sviði. Ef við verður komið, þykir og

eftirsóknarvert, að saman fari með einbeitingu nokkurt

frelsi nemenda til að velja um námsefni, svo að hugðar-

efni og hæfileikar njóti sín sem bezt. Skólarnir afmarka

þá hverja námsheild, setja takmarkanir á kjörfrelsinu,

er nemandinn verður að hlíta. Það er í samræmi við þá

almennu stefnu að færa kennaraskólana ofar í mennta-

stiganum, að meiri kröfur eru gerðar um einbeitingu í

kennaranáminu ásamt nokkru kjörfrelsi.

í bandarískum kennaraskólum kemur þetta mjög skýrt

fram og með ýmsum hætti: Annars vegar geta kennara-

efni til dæmis valið um það aldursstig, sem þeir ætla að

kenna á, sem og aðalnámsgrein, ef um slíkt er að gera, og

innan hverra námsheildar, svo sem náms barnakennara