Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    191

fyrir þeirri fullkomnun, sem auðið er að ná við samningu slíkrar

bókar. Hins vegar getur tæpast talizt sanngjarnt að ætlast til, að

prófessorar, sem alla tíð eru önnum kafnir við rannsóknir og vísinda-

störf, hafi tíma aflögu til að setja saman kennslubækur fyrir börn

og unglinga. Og þá vaknar einnig önnur spurning: Ef kennarar mega

ekki sjálfir reyna krafta sína á því sviði — fyrir hverju má þá eig-

inlega trúa þeim? Eiga þeir aðeins að húka í sætum sínum einsog

nautsljóir heyrarar og bíða eftir því, að hvað eina sé rétt upp í

hendurnar á þeim?

Enn segir ritdómarinn: „Bókmenntasaga handa skólum á að vera

miðuð við ákveðnar lesbækur, annars er hætt við, að hún missi marks

að einhverju leyti." — Ég hélt, að ekki þyrfti glöggan lesanda til að

sjá, að bók sú, sem hér um ræðir, er miðuð við ákveðna lestrarbók,

og á ég þá að sjálfsögðu við íslenzka lestrarbók eftir prófessor Sig-

urð Nordal. Röð höfunda er að vísu ekki sú sama, þar sem ekki varð

komizt hjá að skipa þeim að nokkru eftir bókmennta- og menning-

arstefnum þeim, sem minnzt er á í bókmenntasögunni. Einnig var

örfáum höfundum sleppt og öðrum bætt við, og voru þá hafðar í

huga aðrar textabækur, sem lesnar eru á unglinga- og gagnfræða-

stigi. Þá var og bætt við örfáum yngri höfundum, sem þegar hafa

hlotið almenna viðurkenningu og telja má sennilegt, að teknir verði

upp í lestrarbækur í framtíðinni. Þessi frávik eru ekki stórvægi-

leg, þegar á heildina er litið. Þó má kalla vangá, að þessa skyldi ekki

vera getið í formála bókarinnar.

Athugasemdir Ingólfs Pálmasonar um fjármál Ríkisútgáfu náms-

bóka tel ég illa rökstuddar, að ekki sé meira sagt.

Erlendur Jónsson.