206 MENNTAMÁL Síðar koma næstum ávallt fram örðugleikar við að lesa eða kveða að hljóðunum (Lydsammentrækningen), hina hljóðfræðilegu greiningu og samdrátt. Enda þótt barn- ið fari smátt og smátt að tengja hljóðgildi hinna ein- stöku stafa ritaðri mynd bókstafsins, brestur það hæfi- leika til að skoða þá sem heild í meiri háttar hljóðfræði- legri einingu. Stöfum er þá ruglað, orðin gerð einfaldari eða lesin aftur á bak og hljóð tillíkt. Dæmi: snarræði snærði, kunningi kungi, mestu mstu o. s. frv. Þessu líkar skekkjur koma fram bæði í lestri og skrift, svo og í skrift eftir upplestri, en sjaldan í afskrift. Auðveldast er að uppgötva vandkvæðin í stafsetningunni. Með gaum- gæfilegri athugun kemur oftast nær í ljós, að barnið ber einstök hljóð rétt fram og í réttri röð, en skekkjurnar koma fram í hinum samfellda lestri (fonetisku synthesu). Þetta er aðeins nokkur meginauðkenni á villunum, en hér eru ekki tök á að ræða smáatriðin. Þó verð ég að gefa hér nokkra heildarmynd af starfsháttum barnsins. Heyrn- arferlarnir gerast hægt og með erfiðismunum. Einkum kemur þetta greinilega fram í löngum orðum með mörg- um samhljóðum. Barnið tekur að geta upp á hljóðum eftir sjónmynd orðsins. Oft koma örðugleikarnir fram mjög snemma á skólagöngunni, t. d. í fyrsta bekk. Sjúkdóms- sagan leiðir oft í ljós, að barnið hefur verið seint til máls og umhverfi þess málsnautt. I norskri málgerð og við norska fræðsluhætti, a. m. k., reynist heyrnartreglæsi hin tíðasta af hinum alvarlegu, langæju og hamlandi lestrar- og stafsetningarörðugleikum. Það kemur fyrir jafnt hjá gáfuðum sem vangefnum börnum. Ætli það sé þá skynsamlegt að leita með getgátum að sérstökum sjúkdómsþætti og kalla orðblindu? Ég kem ekki auga á neina glóru í því að reyna að skýra heyrnar- og hreyfi-treglæsi með þeim hætti. í fyrsta lagi hef ég komizt að því, að mikinn hluta þess- ara barna brestur hljómnæmi, að jafnaði er eyrað sjálft