Menntamál

						230

MENNTAMAL

PÁLL BERGÞÓRSSON:

Einföld hljóSritun.

Þegar ritað er um fram-

burð, er nauðsynlegt að

nota hljóðritun.

1 hinni miklu íslenzk-

dönsku orðabók Sigfúsar

Blöndals er hvert íslenzkt

orð hljóðritað eftir sér-

stöku kerfi, sem Blöndal og

Jón Ófeigsson töldu full-

nægjandi í slíkri bók. Það

stafróf er sennilega mest

miðað við útlendinga, enda

ólíkara hefðbundinni ís-

lenzkri stafsetningu en

þörf væri á. Þar er bæði

notað latneskt og grískt let-

ur og reyndar fleiri letur-

gerðir. Oft hafa stafirnir aðra hljóðmerkingu en íslend-

ingar eru vanir. Þannig merkir i í-hljóð, Y táknar u-

hljóð, en u ú-hljóð. Álíka framandlegt er hið alþjóðlega

hljóðritunarstafróf, sem nú er víðast notað. Má t. d.

kynna sér það í Hljóðfræði Árna Böðvarssonar.

Það er næsta óheppilegt, að hljóðritunin sé svona flók-

in og óaðgengileg almenningi. Fyrir bragðið kemur hún

að litlum notum öðrum en þeim, sem æðra nám stunda

eða hafa stundað, og jafnvel fæstum þeirra verður hún

töm. Einföld hljóðritun gæti hins vegar verið afar gagn-

Páll Bergþórsson.