Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                   251

ari sem skipulagningin er og því fjarlægara sem mark-

miðið er.

Hér mun verða vikið lítið eitt að því að skipuleggja nám

með hliðsjón af nálægu markmiði. Hver sá, er stundar

sjálfstætt nám eða hyggst ljúka háskólaprófi, verður að

byrja á því að gera sér grein fyrir efninu. Áður en byrjað

er á bók, er rétt að fletta henni og gera sér almenna grein

fyrir, hversu þung hún sé. Með því móti getur maður gert

sér nokkuð ljóst, hversu tímafrek hún reynist. Mikilvægt

er að temja sér fastan námstíma á degi hverjum, hvort

sem maður ræður yfir deginum öllum eða ekki til náms-

ins. Freistandi er að snúa sér þá aðeins að bókunum, er

maður „er vel upplagður". Þá daga er e. t. v. lesið fram á

nótt og í aðra tíma eru bækurnar látnar eiga sig. Hér get-

ur að sjálfsögðu verið eðlismunur á námsmönnum. En al-

mennt hefur reynslan sannað, að þeir ná beztum árangri,

sem temja sér fastan starfstíma. Margt af því, sem kallað

er góð skapgerð, er ekkert annað en fast kerfi af sjálfvirk-

um venjum. 1 byrjun verður maður oft að berjast við sjálf-

an sig í hvert sinn, sem nám er hafið, en þegar frá líð-

ur, verður starfið eðlilegt og jafnvel finnur maður til löng-

unar að vinna ekki eingöngu á ákveðnum tíma, heldur

einnig á ákveðnum stöðum. Þá hefur maður tileinkað sér

eðlileg skil á starfi og hvíld. Rannsóknir, sem gerðar hafa

verið við háskólann í Stokkhólmi, leiddu í ljós, að þar voru

helmingi fleiri stúdentar með föstum námsvenjum, er luku

góðum prófum, en í flokki hinna, sem tóku léleg próf.

Skynsamleg skipulagning á námi gætir þess, að sneitt sé

hjá þarflausri þreytu og ofþreytu. Bágt er að skilja eft-

ir mikið ólesið efni til upplestrarleyfis. Þá koma fljótt

þreytumerki í ljós, en þreytan dregur úr námsárangrin-

um, og námsefnið festist illa í minni, sakir aftur- og fram-

virkra námsstafa. Einbeittur próflestur kemur því aðeins

að haldi, að efnið hafi áður verið numið með skynsamlegri