Menntamál

						256                                                                                    MENNTAMAL

Þær eru námstæki og skulu bera nokkur merki hlutverks

síns. Námið verSur mun virkara, ef strikað er undir, at-

hugasemdir gerðar á spássíu, efnisatriði sundurliðuð og

tölusett og athugasemdir skráðar á miða. Helzt er hætta

á, að of víða sé strikað undir. Slíkt er þægilegt, en gagns-

laust því miður, þar eð undirstrikanirnar eru þá ekki leng-

ur þáttur í hinu virka námsstarfi.

3.   Numið er með gagnrýni og íhugun. Ef námsefnið

sjálft er rökrænt stuðlar það mjög að betri árangri, ef

námsmaðurinn leitast jafnan við að skera úr því, hvort

ályktanir höfundar séu réttar og forsendur ályktananna

fullnægjandi o. s. frv.

4.  Námsmaðurinn endursegir efnið með eigin orðum.

Yfirleitt þarf hann að vera við því búinn að skila efninu

munnlega eða skriflega fyrr eða síðar. Það er því hag-

kvæmt að þjálfa sig þegar í og með náminu við að greina

frá efninu með eigin hætti. Einkum er þetta mikilvægt,

ef kennslubókin er á erlendu máli. Hætt er við ella, að

nemandinn bindist um of við sérfræðilegt orðalag hinn-

ar erlendu bókar og honum verði rétt orð móðurmálsins

ekki tiltæk, þegar að prófi kemur. Hitt gerist einnig,

að nemandinn sé of háður orðfæri bókarinnar, þótt móð-

urmál hans sé. Því er oft gott, um leið og lesið er, að

skrifa niður hjá sér sennileg prófverkefni, sem nemand-

inn leitast síðan við að svara að lestri loknum. Þetta er

eigi aðeins mjög virkt nám, heldur er það og prýðilegur

undirbúningur fyrir próf að gera slíka útdrætti úr náms-

bókunum.

5.  Starfa má í félagi við skólasystkini. Slíkt er nota-

drýgst, ef félagarnir koma saman, eftir að hver um sig

hefur lesið bók þá eða kafla þann, er um skal fjalla. Það

á sem sagt ekki að lesa í sameiningu, slíkt er eigi aðeins

truflandi, heldur rétt og slétt út í bláinn. Með þessum

hætti fá menn hins vegar ágæta þjálfun í að endursegja,

og er þá einkum fjallað um meginatriði. Áheyrendur sjá