Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                           259

að leita skýringar  á því fyrirbæri,  að meira veltur  á

lengd námslotanna en hvíldanna.

Það fer eftir eðli námsefnis og þroskastigi námsmanns,

svo sem aldri, greind og menntun, hversu námslotum

verður haganlegast fyrir komið. Almennt má þó fullyrða,

að betur gefist að læra af kappi í stuttum lotum heldur

en að breyta lotulengdinni öðru veifi. Rannsókn á náms-

háttum stúdenta hefur leitt í ljós, að þeir ná betri árangri,

sem læra af atorku í hlutfallslega stuttum lotum með

stuttum hvíldum, en hinir, sem lengri höfðu lotur og

hvíldir.

Ýmiss konar afbrigðilegir örðugleikar geta komið í

ljós, ef menn ganga fram af sér í próflestri, eigi aðeins

afturvirkar og framvirkar námstafir, heldur er líka geð-

rænum lokum skotið fyrir góðan framgang. Margir þeir

stúdentar, er geymt hafa ólesnar bækur til síðustu dægra

fyrir próf, kannast við, hversu þeir „sjá allt svart", eigi

aðeins við lesturinn heldur og í prófinu sjálfu. Þeim er

hollast, sem eiga í vændum próf eða yfirheyrslu í um-

fangsmiklu efni, að lesa kafla af kafla og bók af bók í

tæka tíð, en safna því ekki saman og ætla að vinna það í

ótíma. Frumlestur er afleitur fyrir próf, próflesturinn á

að veita yfirsýn og glöggvun á sérstökum atriðum.

í stöku grein gefur það góða raun að gera útdrætti úr

köflum bókar eða jafnvel heilum bókum. Útdrættirnir eiga

ekki að geyma sundurlausar staðreyndir einar, heldur

veita heildarsýn yfir efnið og skýra samhengi 'þess. Út-

drættirnir eiga ekki heldur að koma og geta ekki kom-

ið í staðinn fyrir bókina, þeir eru handa þeim, er samdi

þá. Þeir bera stílmörk hans, og þeir auðkennast af lagi

hans við að skipuleggja og innbyrða námsefnið. Öðrum

koma þeir helzt að haldi við að gleypa í sig sundurlausar

staðreyndir. Við ritun þeirra er margt fellt niður, er í

hug kemur við lesturinn. Þegar eigin útdráttur er lesinn

að nýju, vakna þau hugtengsl aftur. Stök atriði í útdrætt-