Menntamál

						264                                                                                    MENNTAMAL

leysingjum, náði hún fljótt tökum á starfinu, og báru

framfarir nemenda hennar því glöggt vitni. Það er al-

kunna, hve misjafnlega kennurum gengur að hafa aga á

nemendum sínum, og er heyrnar- og málleysmgjakenn-

urum hvað þetta snertir sérstakur vandi á höndum, því að

þeir geta ekki talað um fyrir nemendum sínum á sama hátt

og þeir, sem kenna talandi börnum. En þetta olli Rósu

aldrei erfiðleikum. Jafnvel þeir óstýrilátustu voru ekki

búnir að vera nema nokkra daga í bekk hjá henni, þegar

þeim var farið að þykja vænt um hana og bera virðingu

fyrir henni og henni hafði tekizt að vekja áhuga þeirra

á náminu.

Við Rósa unnum saman í Málleysingjaskólanum í 16 ár

og frá okkar samvinnu minnist ég einskis, sem fegra þarf

eða færa til betri vegar, en ótal margs, sem Málleysingja-

skólinn og við samstarfsmenn hennar eigum henni að

þakka. Hollusta hennar við skólann var slík, að lengra

verður ekki jafnað, og störf hennar öll í hans þágu unnin

af einstökum velvilja og festu. Rósa hirti lítt um, hvort

eftir henni eða störfum hennar væri tekið, en hitt skipti

hana öllu máli, að þau yrðu þeim til blessunar, sem áttu

að njóta þeirra.

Það er ekki ofmælt, að Rósa hafi fórnað sér fyrir börn,

auk þess sem ævistarf hennar var að kenna börnum og

síðustu 16 árin þeim börnum, sem sárast þurfa á hjálp að

halda. Hún ól upp 8 börn að meira eða minna leyti, 4 voru

hjá henni til fullorðins ára, og öllum börnunum gekk hún

í móður stað, meðan þau voru hjá henni. Þetta síðasta

segir betur en nokkuð annað, hver mannkostamanneskja

Rósa Finnbogadóttir var.

Ég veit, að ég mæli fyrir munn allra nemenda Rósu,

samstarfsmanna og vina, þegar ég segi, að okkur muni

alltaf virðing og þakklæti ríkast í huga, þegar við minn-

umst hennar.

Brandur Jónsson.