Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    309

einkum í betri bóknámsdeildum, þannig að nemendur

geti gert sér glögga grein fyrir mynduarstað og myndunar-

hætti hljóða. Jafnframt telur fundurinn rétt að takmarka

kennslu í sögulegri hljóðfræði við þau atriði, er nemend-

ur hafa bein not af við stafsetningarnám (hljóðskipti,

i- og u- hljóðvörp, klofningu og samlögun).

5)     Þá leggur fundurinn til, að aukinn verði bókmennta-

lestur á gagnfræðastigi og aðaláherzla þá lög á meginefni

og heildarhugsun þess, sem lesið er. Þó ber jafnframt að

halda áfram að lesa, eins og hingað til hefur verið gert,

sérstaka kafla í bundnu máli og óbundnu, þar sem meiri

kröfur eru gerðar til, að nemendur geti skýrt merkingar

einstakra orða og orðasambanda.

6)     Fundurinn leggur til, að prófkröfur í íslenzku til

gagnfræðaprófs, a) úr bóknámsdeildum, b) úr verknáms-

deildum, verði staðlaðar hið allra fyrsta. Ekki telur fund-

urinn þó ástæðu til, að sama próf sé lagt fyrir um land

allt nema í stafsetningu, ritgerð og helztu greinarmerkj-

um, en þær einkunnir verði síðan færðar sundurliðaðar

á prófskírteini. Jafnframt þessu leggur fundurinn til, að

stofnuð verði framhaldsdelid við hæfi þeirra nemenda, sem

ekki hafa getu né vilja til að fullnægja þeim kröfum, sem

gera verður við gagnfræðapróf (sbr. tillögur skólanefnd-

ar 1958, bls. 3—4, 6.-8. liður, og bls. 7—10, Ad. 6—8).

7)     Fundurinn leggur til, að Menntamálaráðuneyti skipi

nefnd kunnáttumanna til þess að gera athugun á því, hvort

ástæða sé til að breyta þeirri staf setningu, sem nú er kennd

í skólum, svo og greinarmerkjasetningu.

8)     Fundurinn áréttir mikilvægi stílagerðar við móður-

málsnám. Ættu ritgerðir aldrei að vera sjaldnar en einu

sinni í mánuði í skólum gagnfræðastigs og auk þess end-

ursagnir öðru hverju, að minnsta kosti í 1. og 2. bekk, því

að þær eru handhægar til þess að æfa frásagnarhæfni

nemenda.

Að því er málfar ritgerða varðar, ætti ekki aðeins að