212 MENNTAMÁL III. Ég sat við borð einn sólskinsdag, við sátum og unnum tveir. Minn svarti vinur leit svipstund upp og sagði, ég get ekki meir. Við hlið hans lá orðabók ensk, en á hina útskrifuð blöð og krjál, það var orðabók handa ungri þjóð, sem átti ekki staf eða mál. Og Lundúna-mollan er lævís og þung og letin var nærri mér þá. Ég stjakaði frá mér Styrmisbók, við stóðum og horfðumst á og gengum út og gengum þöglir, það var granít í þeirri stétt, en ekki var himinninn hærri en á Fróni, ég held að ég muni það rétt. Svo mælti hann, þú átt þér letur og les og land þarna norður í haf, mitt fólk á enga ættarjörð enn og engan skrifaðan staf og mál vort er eins og vindur á vogi eða vötn flytji rotnandi blað, vér fæðumst málvana, deyjum dumbir og dags vors sér hvergi stað.
Beinir tenglar