Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                           217

ingu á hæfileikum sínum og mat hans sjálfs er skeikult,

auk þess sem hann skortir yfirsýn yfir þá möguleika, sem

fyrir hendi eru. Þegar við leitum í huganum að þeim, sem

færir eru að veita þessa mikilsverðu aðstoð, hljótum við

ávallt að staldra við skólann. Það er ekki öðrum til að

dreifa. En ég get ekki litið á náms- og starfsfræðslu sem

eitt nýtt verkefni, er bætist við, eina litla námsgrein, sem

fær reit sinn á stundaskrá. Ég lít á það sem áframhald þró-

unar, enn eitt merki þeirrar samfélagslegu innlimunar skól-

ans, sem lengi hefur staðið yfir, einn vottinn enn um það,

að skólanum er ætlaður stærsti hluturinn um mótun ein-

staklingsins.

Við getum harmað þá þróun, ef svo segir hugur, eða við

getum fagnað henni. En það breytir engu. Ætlunarverkið

er lagt skólanum í skaut, af því að því verður að sinna og

enginn annar veldur því.

Það getur verið, að óþarflega fjálglega þyki að orði kom-

izt um ekki stærra hlass en náms- og starfsleiðbeiningar.

Vera má að svo sé. En ég tala þannig, af því að mér virðist

auðsætt, að ekki er látlaust hægt að hlaða á skólann nýjum

verkefnum, án þess að gerðar séu róttækar umbætur á sjálfu

skólakerfinu. Sé haldið áfram án verulegra kerfisbreytinga,

hlýtur að koma að því, að skólinn gliðni sundur undan

þeim þunga, sem á hann er lagður, og þá er verr farið en

heima setið.

Taki skólinn að sér aðstoð um náms- og starfsval, sem

er meira en yfirborðskák eitt, eru í því fólgin svo veiga-

mikil afskipti af högum nemandans, svo afdrifarík áhrif

á framtíð hans, að það krefst umbyltingar á skólahaldi og

verulegra endurbóta á menntun kennara. Að þeim efnum

tangar mig til að víkja hér á eftir, en árétta þó fyrst, að vita-

skuld tel ég ekki, að allar þær breytingar, sem mælt er

Irieð, þurfi að gera vegna starfsfræðslunnar einnar, heldur

aí því, að samfélagið krefur skólann nú orðið um svo náin

afskipti af nemendum, að skólinn verður að breytast til