Menntamál

						224                                                                                    MENNTAMÁL

að sjá um alla almenna kennslu á fræðsluskyldustigi. En

það er ekki nema frumskilyrði. Hitt skiptir meginmáli, að

hið uppeldislega hlutverk hans sé runnið honum í merg

og blóð. Það er ekki nóg, að hann muni eftir því endrum

og eins og viti, að það teljist til starfsins. Góður kennari er

góður uppalandi, hvar sem hann starfar og hvað sem hann

fæst við. Það er honum ósjálfrátt. Það er meira en starf,

það er hluti af persónuleika hans. Meginhluti kennara-

menntunarinnar þarf einmitt að miða að því markvisst og

kerfisbundið að svo verði. Og eitt er víst, að því marki

verður ekki náð, nema því aðeins að byrjað sé snemma,

meðan unglingurinn er í mótun og haldið sé áfram, unz

hann er orðinn fullþroska og sjálfstæður einstaklingur. Hin

uppeldislega fræðsla og þjálfun, sem lagt er til, að veitt sé

síðustu ár námstímans, þarf að fylgja í kjöifar persónulegrar

mótunar, dýpka skilning kennarans á sjálfum sér og öðr-

um, auka glöggskyggni hans og raunsæi og gera hann færan

um hlutlægt mat á nemendum sínum.

Hér hefur nú verið stiklað á nokkrum atriðum varðandi

skólahald og menntun kennara. Og er nú rétt að staldra

við að lokum og athuga hvert þær hugleiðingar hafa leitt

okkur.

Þess var í upphafi getið, að tvær megin kröfur væru

gerðar til skólastarfsemi: önnur um samfélagslega aðlögun

skólans, hin um menningarlega og þjóðfélagslega varðveizlu.

Við þóttumst sjá, að í þessum efnum sé skólanum mikili

vandi á höndum og sá vandi eykst jöfnum skrefum eftir því

sem verkahringur skólans stækkar. Við litum á starfsfræðslu-

hlutverk skólans sem einn vott um aukna útfærslu á starfs-

sviði skólans og komumst að þeirri niðurstöðu, að ekki

væri rétt að líta á starfsfræðslu sem tæknilegt atriði ein-

göngu, þar sem hún hvíldi svo mjög á náinni þekkingu