244 MENNTAMÁL málsgreinar, nema atburðarásin, sem á eftir fer, krefjist þess. Einu sinni bjó bóndi einn ungur austur undir Eyja- fjöllum. Hann var ákafamaður og starfsamur. Þar var sauð- ganga góð er hann var og átti bóndi sauðfé mikið. Hann var þá nýkvæntur, er þessi saga gjörðist. Kona hans var ung, en duglaus og dáðlaus. Nennti hún ekkert að gjöra og skipti sér lítið af búinu. Þetta líkaði bónda mjög illa, en gat þó ei að gjört. Um haustið fékk hann henni ull mikla og bað hana nú að vinna hana til voðmála, en konan tók ekki líf- lega undir það. Leið svo fram á veturinn að konan tók ekki á ullinni og ámálgaði þó bóndi það oft." Þannig hefst sagan um hana Gilitrutt; hér eru persónur kynntar til sögunnar og fáeinar almennar athugasemdir látnar fylgja, sem nauðsynlegar eru til skilnings á því, sem á eftir fer. Annar þáttur frásagnar er í því fólginn að skapa síaukna spennu, sem nái hámarki í þriðja hluta. Spenna fæst með því að segja þannig frá, að hvert nýtt atriði auki áhugann á því, sem í vændum er. í öðrum hluta á og heima obbinn af þeim lýsingaratriðum, er nauðsynleg kunna að vera til að gefa frásögninni hæfilegan veruleikablæ, jafnvel þótt hún sé að öllu leyti skáldskapur. Spennukafli frásagnar er yfirleitt sá hluti hennar, sem lengstur er og vandritaðastur. í þjóðsögunni um Gilitrutt er spennan sköpuð með rök- réttri nðurröðun einstakra frásagnaratriða og markvísum lýsingarorðum. Kerling ein heldur stórskorin kemur til kon- unnar; þær gera með sér þann samning, að kerling tekur að sér að vinna ull til vaðmála fyrir bóndakonu, er segi henni í staðinn nafn hennar að verklokum. Kerling snarar sekknum á bak sér og er hann þó sagður ákaflega mikill", og gefur það til kynna ásamt lýsingarorðinu stórskorin" og svo hinum einkennilega og ískyggilega samningi, að ekki sé allt með felldu, og muni kerling vera tröll, enda skilur bóndi það strax, þegar kona hans trúir honum fyrir sívax-