Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    251

Benda ber á atriði þessu til stuðnings: næði, ferskt loft og

stöðuga létta áreynslu og hrynjandi göngulagsins, sem örvar

hugarstarfsemina. Ef höfundur þekkir hlutlæg dæmi um

þetta úr eigin reynslu, rekur hann þau til skýringar.

Þriðja hluta hugleiðingar mætti svo nefna yfirvegun fyrra

viðhorfs. Hér athugar höfundur nánar það viðhorf, sem

sett var fram í öðrum hluta, vegur það og metur og lætur

ósamþykki sitt eða samþykki í ljós. Leiðir athugun þessi

beint til fjórða hluta ritgerðarinnar, sem mætti kalla við-

horf hið síðara. Athugum áfram ritgerðina um gönguferð-

irnar. í byrjun þriðja hluta tekur höfundur hið fyrra við-

horf, að gönguferðir örvi hugsun, til nánari yfirvegunar.

Hann getur gert þá athugasemd, að gönguferðir geti vel

þjónað þessum tilgangi hjá þeim, sem vilja eða þurfa að

hugsa, en ekki sé þess að dyljast, að flestir fari í gönguferðir

fremur til þess að hvíla hugann. Aftur á móti sé eðlilegt

að t. d. skáld hafi þá skoðun, sem fram komi í fyrra við-

horfi, því að skapandi hugur ann sér aldrei hvíldar.

í fjórða hluta, sem ég nefni viðhorf hið siðara, ræðir höf-

undur það viðhorf efnisins, sem hann ympraði á í þriðja

hluta. Hér myndi höfundur ritgerðardæmisins um göngu-

ferðirnar ræða nánar þá staðhæfingu, að flestir fari í göngu-

ferðir til þess að hvíla hugann. Hann gæti bent á, að bæjar-

búar, sem löngum dvelja innanhúss við störf sín, þrái venju-

lega að sleppa burt frá dagsins önn og áhyggjum, þegar

tómstundir gefast. Ef slíkt fólk kýs hreyfingu, t. d. göngu-

ferðir, sé það til þess að örva h'kamann en ekki hugann. Á

göngu njóti flestir hrynjandinnar, sem fylgir jöfnum göngu-

hraða, ekki sem örvunarmeðals fyrir hugastarfsemina, held-

ur sem eins konar róandi lyfs, sem veitir huganum sæla

hvíld frá amstri daganna. Menn njóti þess sem skilningar-

vitin skynja, hvað sjón og heyrn segja þeim um náttúruna

umhverfis. Flestir kjósi sér félaga á gönguferðum, sem þeir

geti rabbað við áreynslulaust um það, sem fyrir augu og

eyru ber, ólíkt skáldinu, sem kjósi að ganga einn með hugs-