Menntamál

						2G6                                                                                    MENNTAMÁL

hættu. Hún ýtir undir hugmyndir um það, að með þessum

aðgerðum hafi maður gert nemendurna í ákveðnum bekk

eða hóp jafna innbyrðis — „ólíka" nemendunum í ein-

hverjum öðrum bekk eða hóp. Þetta leiðir auðveldlega af

sér réttlínuhugsunarhátt og auðfengna flokkun, jafnt frá

umhverfinu og sjálfum skólanum. Fólki hættir til að trúa

því, áð námsaðgreiningarvandinn sé þar með leystur að

öllu leyti, og sést þá yfir þann stórkostlega einstaklingsmis-

mun, sem eftir sem áður er fyrir hendi innan bekkjarins

eða hópsins. Af þessum ástæðum er ég mjög vantrúuð á

skipulagslega námsaðgreiningu í skyldunámskólanum í

flestum myndum hennar og álít, að uppeldislega námsað-

greiningin sé miklu þýðingarmeiri og verðmætari.

Því hefur verið haldið fram, að hinar nýju hugmyndir

um skipulag bekkjarins, sem m. a. Ameríkumaðurinn

Trump hefur hreyft, muni varpa nýju ljósi á viðfangsefnið.

í stuttu máli eru hugmyndir hans þær, að tími nemend-

anna í skólanum skuli skiptast þannig:

—  40% fyrirlestrakennsla, þar sem einn kennari leggur

inn nýtt námsefni fyrir 100—150 nemendur samtímis.

—  40% sjálfstætt starf við að svara spurningum, gera til-

raunir, vinna með kennsluvélar og stigskipt kennslu-

gögn (programmert undervisningsmateriell), lesa í

bókasafni o. s. frv. — einnig í stórum hópum samtímis,

og

—  20% vinna í smáum hópum (10—15 nemendur sam-

an), hinum eiginlega „bekk". Hér á kennarinn að

sinna einstaklinglega hverjum nemanda — og sparnað-

urinn á kennslukröftum við fyrirlestrana og hin sjálf-

stæðu viðfangsefni nemendanna veitir kennurunum

tíma og möguleika til þessa kennslustarfs.

Því er ósvarað, hvort Trump-kerfið sé hagstætt á svo lágu

stigi sem í skyldunámsskólanum, af því að það veitir börn-

unum skammvinn persónuleg tengsl við kennarann, brýtur

niður hinn fastmótaða félagslega ramma, sem bekkurinn er