Menntamál

						270                                                                           MENNTAMÁL

geta fengizt við hinn einstaklingsbundna mismun án þess

að hafa um hönd víðtæka uppeldislega námsaðgreiningu.

Hvort sem um skipulagslega námsaðgreiningu er að ræða

eða ekki, þá er þetta eina leiðin til aðgreiningar í námi,

sem hefur raunhæft gildi að einhverju marki, og hún hefur

ekki þær óheppilegu hliðar, sem komið hefur í ljós, að hin

skipulagslega námsaðgreining, sem nú er í framkvæmd, hef-

ur. En hún krefst mikils — mjög mikils — af öllum, sem

við skólana starfa, áður en hún verður eins sjálfsögð í okk-

ar skóla og hún er í ameríska skólanum. (Þetta þýðir ekki,

að við eigum endilega að líkja nákvæmlega eftir þeirra

aðferð við framkvæmdina.)

Hvers er þörf til að geta tekið upp raunhæfa einstaklings-

bundna kennslu í norska skólanum?

1)   Skólahúsnæðið verður að gera sveigjanlegra með til-

liti til stærðar kennslustofa og útbúnaðar. Hin venjulega

skólastofa ætti ekki lengur að vera sniðin fyrir 30 strangt

uppröðuð nemendaborð með kennaraborðið á upphækk-

uðum palli fyrir framan. Kennsla alls bekkjarins samtímis

yrði ekki lengur hið venjulega kennsluform, heldur hóp-

kennsla (gruppeundervisning). Af þessu leiddi, að kennar-

inn og nemendurnir hefðu auðflytjanleg borð og stóla, og

stofan yrði að vera nægilega stór, svo að rúm væri fyrir

hina ýmsu hópa án þess þeir væru allt of nálægt hver öðr-

um og trufluðu hver annan. Hugsanlegar væru sérstakar

hópstofur, en þá mundi sambandið við kennarann verða

minna. Léttir skotveggir gætu hjálpað til að mynda færan-

legar hópstofueiningar.

2)   Bekkirnir yrðu að vera minni, svo að kennarinn gæti

kynnzt betur hverjum einstökum nemanda og réði þar af

leiðandi betur við allan bekkinn. Þetta væri ekki endilega

nauðsynlegt — eins og dæmið frá Bandaríkjunum sýndi —

en mundi bæta úr þrengslunum í kennslustofunum í hin-

um hefðbundnu skólahúsum okkar, og þar að auki vega

upp á móti  þeim  örðugleikum,  sem  fram  kæmu  vegna