Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    275

séu þýddar bækur eftir höfunda, sem almenningur kunni

lítil eða engin skil á.

Víkur greinarhöfundur síðan nokkuð að því, hvaða ástæð-

ur muni liggja til þess, að íslenzkir rithöfundar láta ekki

meira að sér kveða á þessum vettvangi en raun ber vitni.

Og niðurstaða hans er sú, að það sé fyrst og fremst vegna

þess, að þeir, sem skrifa fyrir börn og unglinga, fái harla

litla hvatningu frá samtíð sinni til slíkra ritstarfa. Barna-

bækur séu yfirleitt ekki taldar til bókmennta á íslandi og

barnabókahöfundar yfirleitt ekki taldir til rithöfunda. Loks

hvetur greinarhöfundur til þess, að stefnt verði markvisst

að því að færa mál þessi í betra horf og verðlaun veitt fyrir

góðar barnabækur. Ef þjóðin vilji eignast góðar barnabæk-

ur, verði hún að hafa víðsýni og skilning til að ala sér upp

góða barnabókahöfunda.

Þar sem grein þessa ágæta skólamanns og rithöfundar

fjallar um mjög mikilvægt efni, sem ég hef áhuga fyrir og

oft hugsað um, vil ég leyfa mér að undirstrika efni hennar

með nokkrum orðum hér í tímariti kennarasamtakanna,

Menntamálum.

Það er vissulega kominn tími til fyrir okkur að vinna

að auknum skilningi á góðu lesefni fyrir börn og unglinga

og skilja, hve miklu það skiptir fyrir hverja þjóð, og raunar

ómetanlegt, að eiga góða höfunda, sem skrifa fyrir æskuna.

Allir hugsandi menn munu sammála um það, að fátt sé

nieira um vert í menningarþjóðfélögum nútímans en upp-

eldi œskunnar. Æskan á að erfa landið og tekur við störf-

nm okkar hinna eldri fyrr en varir. Mjög miklu skiptir,

að henni takist ekki verr að leysa af hendi sín verkefni en

okkur, — og helzt nokkru betur. En til þess þarf uppeldi

hennar að takast vel, enda er nú öllum ráðamönnum menn-

ingarþjóða að verða ljóst, að til þess megi ekkert spara.

^jármunir þjóða í þágu æskunnar séu á betri vöxtum en

nokkur annar höfuðstóll.

Með þessi sjónarmið í huga Hggur harla ljóst fyrir, hve