Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                                    277

línis til þess, að nýir höfundar koma fram og brjóta sér

margir merka braut á þessu sviði.

Síðara atriðið hefur einnig margþætt gildi og þykir sjálf-

sögð framkvæmd meðal þjóða, sem hafa vakandi skilning

og ábyrgðartilfinningu í þessum efnum. Ætti hverjum hugs-

andi manni að vera harla ljóst, hvílíkt hagræði það er fyrir

þá, sem ætla að velja góða bók til gjafa eða eignar, fyrir

börn eða fullorðna, að geta fullkomlega treyst umsögn

ábyrgra manna, sem til þess eru kjörnir. Skólastjórar og

kennarar hafa líka af þessu margþætt not, þegar bækur eru

árlega valdar í söfn skólanna.

En eins og mörgum íslenzkum kennurum er kunnugt,

hefur nú um langt árabil verið glæsileg skipan á bókasafns-

málum skóla á skyldustigi meðal allra þessara þjóða, sem

nefndar voru. Samkvæmt fræðslulögum þessara þjóða skal

hverjum skóla skylt að hafa sérstakt bókasafn með úrvali

góðra bóka fyrir börn og unglinga, ásamt rúmgóðri lesstofu.

Er hrein unun að koma í bókasöfn og lesstofur margra skóla

meðal þessara þjóða. Og að sjálfsögðu er efst í huga okkar,

allra íslenzkra kennara, sem þessu kynnumst, að skylduskól-

ar okkar gætu sem fyrst fengið að njóta þessarar aðstöðu

og aðbúnaðar. Ríki og sveitarstjórnir veita árlega ríflegar

fjárupphæðir til safnanna, skv. lögum.

Til að grein þessi verði ekki of löng skal ég nú aðeins

að lokum nefna, hvernig fyrirkomulag þessara mála er,

nokkru nánar tiltekið, meðal einnar þeirrar þjóðar, sem

nefndar voru, Norðmanna.

Það er menntamálaráðuneytið og Norsk Lærerlag, sem

skipa menn þá, sem dæma barna- og unglingabækur fyrir

almenning og skólabókasöfn.

Verðlaunin, sem barnabókahöfundum eru veitt þar í

landi, eru tvenns konar. Menntamálaráðuneytið veitir önn-

ur. Það eru þrenn verðlaun, sem nema fimm, þremur og

tveim þúsundum norskra króna. Hin verðlaunin veita norsk

forlög, ýmist ein eða í sameiningu, og eru þau mun hærri.