Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                           293

hald og kerfisbundin stjórn. Það eru þessi andstæðu öfl, sem

eru bakgrunnur leiksviðs, ekki aðeins fyrir ævistarf Lúðvígs,

að mér finnst, heldur einnig fyrir kynslóð, sem nú tekur við.

Lúðvíg sætti þannig örlögum manna, er á slíkum timamót-

um ryðja braut, undirbúa jarðveginn, koma nýjungum i

framkvæmd, meðan hinir, er seinna taka við, beita nýjum

aðferðum, þó ekki án þess að finna sig tilknúna að gagn-

rýna starf fyrirrennara, sem samkvæmt eðli sínu er þeim lítt

skiljanlegt.

Þannig sjáum við Lúðvíg önnum kafinn við að varðveita

það gamla, en jafnframt í átökum við að innleiða hið nýja.

Um leið og hann reynir að endurlífga alþýðumenningu á

sviði lista og listiðna, safnar hann fé fyrir fyrstu þyrlunni

til íslands; um leið og hann reynir að endurvekja gamla

menningarstaði til vegs og virðingar berst hann djarflega

fyrir stofnun nýrra fyrirtækja.

Lúðvíg gat átt eins vel heima á afskekktum íslenzkum

bóndabæ og á fáguðu gólfi alþjóðavettvangs. Heima fyrir

er hann hinn víðförli kynnir framandi landa, og með sömu

elju kynnir hann úti í heimi sína „ástkæru fósturmold".

Við slík tækifæri getur hann notfært sér hina öflugu tungu-

málakunnáttu sína. Hann talar þýzku, ensku, dönsku,

sænsku og norsku, les frönsku og latínu.

Eins og áður var getið byrjaði Lúðvíg þegar sem stúdent

að örva félaga sína til sjálfsbjargar í ýmsum vandamálum

sem steðjuðu að. Félagar hans frá þessum tíma minnast þess

einnig, að hann var mikill hvatamaður að frelsi og sjálf-

stæði landsins. Ævistarf Lúðvígs var fyrst og fremst á sviði

uppeldis- og skólamála. Fyrst kennir hann við Menntaskól-

ann í Reykjavík, þá verður hann skólastióri á Hvítárbakka

og síðan skólastjóri gagnfræðaskólans á ísafirði. Öllum, er

til þekkja, ber saman um að þetta tímabil hafi verið einkar

árangursríkt.

Þegar Lúðvíg er aftur kominn til Reykjavíkur, stofnset-

ur hann Handíðaskólann. 27 ár eru nú liðin síðan. Þegar