Menntamál

						MENNTAMÁL                                                                           295

vini sína úr höndum nazista, eða árið 1945, er hann — sem

friðsamasti og líklega óvígamannlegasti „major", sem nokk-

urn tíma var færður í „Her majesty's" einkennisbúning —

smalaði saman íslendingum um gjörvalla Evrópu og flutti

heim til íslands.

Hið margþætta starf Lúðvígs bar einnig árangur á ýms-

um öðrum sviðum. Fáir hafa á sínum tíma unnið meir en

Lúðvíg að því, að koma á menningartengslum milli ís-

lands og Þýzkalands. Lúðvíg var meðstofnandi Germanía

félagsins. Hann hefur útvegað mörgum íslenzkum stúdent-

um inngöngu í þýzka háskóla. Hann talaði þýzkuna reip-

rennandi og þekkti vel til þýzkra bókmennta. Þýðing hans

á brúðuleikritinu „Faust" sýnist mér einkar merkileg. I

íslenzkum málbúningi kemur kjarni og eðli þessa verks

mun skýrar í ljós en í þunglamalegri miðaldaþýzku frum-

textans, og er því fært nær hinu mikla skáldverki Goethes.

Með þessari þýðingu átti Lúðvíg einnig frumkvæði að því,

að fyrsta brúðuleikrit var sýnt hér á landi (1941). Hjáverk

að vísu! Aukagróður, sem þó sýnir hversu víðtækar gáfur

Lúðvígs voru. Fróðlegt væri — ef rúm leyfði — að segja frá

tengslum Lúðvígs við fjölda ágætra menntamanna í Þýzka-

landi.

Mér er fyllilega Jjóst, að þessar fáu endurminningar mín-

ar gefa aðeins mjög ófullkomna mynd af svo fjölhæfum og

mikilvirkum manni og Lúðvíg var. Á síðari æviárum hans

hvílir þungur skuggi vanheilsunnar. Má nærri geta, hversu

mikil raun það var fyrir slíkan atorkumann. Þegar hér er

komið, get ég ekki látið hjá líða, að geta með mestu virð-

ingu og aðdáun eiginkonu Lúðvígs, Sigríðar Hallgrímsdótt-

ur. Hún hefur verið verndarengill og aflgjafi í tilveru hans.

Hún vakti yfir því, að miðflóttaafl hugarins varð ekki

þungmiðju sálarinnar yfirsterkari. Þó var hún alltaf reiðu-

búin til þess að efna orð Bergþóru hinnar fornu: „Eitt skal

yfir okkur bæði ganga." Vanheilsan neyddi Lúðvíg til að

draga sig í hlé frá aðalstarfi sínu fyrir aldur fram. Hann