Lási yggldi sig framan í þær °g hélt áfram að þukla brauðin. **á hljómaði há og skræk rökk: " Þorlákur! Hvað ert þú að gera hér? Áttirðu ekki að koma til mín og læra? Lási sneri sér hægt við. Þarna stóð amma ekki blíð á manninn. Amma var stór kona. Hún hafði mikið hár Sem einu sinni var rautt en var nú orðið upplitað. ^tundum tók amma sig til °8 litaði hárið á sér ^ þess að verða ems og í „gamla daga." En þá varð hárið ýmist hárautt eða fjólublátt. 1 þetta sinn hafði amma lent a fjólubláa litnum °8 hárið var næstum því sjálflýsandi. Amma var alltaf mikið máluð. Hún talaði bæði hátt og mikið og það var langt síðan Lási var hættur að fara út með henni því að þá starði hálfur bærinn á þau. En nú stóð amma þarna og hvessti á hann augun. Fyrir aftan ömmu sá hann Dísu og Ásu engjast af hlátri og herma eftir ömmu. Hann leit niður, greip næsta brauð og tuldraði eitthvað sem enginn skildi um leið og hann skaust fram hjá ömmu. í leiðinni rak hann tunguna út úr sér framan í stelpurnar. Hann flýtti sér svo mikið að hann gleymdi mjólkinni. - Hana bíddu strákur, bíddu! kallaði amma hans. En Lási beið ekki. Hann flýði eins og fætur toguðu. Úti á miðju gólfi stóð stafli af seríospökkum, kornflögum og alls kyns kexpökkum. Lási hljóp svo hratt að hann lenti inn í miðjum seríos-staflanum. Hann fann að staflinn hrundi en hann nam ekki staðar. Hann henti frá sér brauðinu og æddi út. Hann heyrði hróp og köll og einhver talaði um HREKKJUSVÍN en Lási herti bara á hlaupunum. Hann hljóp heim í einum spretti, fann ekki lengur fyrir vorinu, fannst aftur kominn ískaldur vetur. Hann kastaði sér upp í rúm, lafmóður og másandi. Hann kreisti aftur augun, sá ömmu sína fyrir sér með fjólubláa hárið og Dísu og Ásu skellihlæjandi. . . Skömmu seinna hringdi síminn. Lási svaraði ekki. Hann lét eins og hann heyrði ekki í honum því að hann var viss um að þetta væri amma. Framhald. ÆSKAN7
Beinir tenglar