„Systir hans... og hennar..." Stundum ber svo við að börn, ungl- ingar eða ungtjólk verður skyndilega Jrægf, alþekkt á íslandi og jqfnvel víðar en hér. Það geta verið íþrótta- menn sem vinnafrækin afrek; stúlkur erþykja bera afvegna þess hvefríðar þær eru, koma velfyrir og eru hæfi- leikaríkar; leikarar sem túlka hlut- verk svo vel að eftir er tekið; mesta at- hygli vekur það ef leikverk verður vin- sælt og er sýnt í sjónvarpi eða kvikmyndahúsi. í Æskunni hqfa birst viðtöl við marga þeirra sem mestra vinsælda hqfa notið og vekja áhuga ogforvitni lesenda. Mér hefurþá qft orðið hugsað til þess hvernig sé að vera systkini þeirra sem komast í sviðsljósið. Hvaða viðbrögð og tilfinningar vekur það að vera allt í einu einkum og aðallega ^ystir hans X", „bróðir hennar Y"? Er erfitt að vera vitni að því að X og Y, systkini manns, vekja eftirtekt og að- dáun - en vera sjálfur í skugganum? Mig langaði til að vera einhverju nær um þetta ogfékk því tvær ungar stúlkur til að ræða við mig, „systur hans Einars Arnar, Manna," og „syst- ur hennar Hugrúnar Lindu fegurðar- drottningar". Ekki var á þeim að heyra að athyglin, sem beindist að systkinum þeirra, hefði nokkru breytt hvað snerti samskipti innanfjölskyld- unnar eða lífþeirra systranna. En nú segja þær sjálfar frá og eru Helga Soffía og Guðrún Árný - ekki bara systir hans og hennar. . . 14ÆSKA1Í
Beinir tenglar