Æskan

						Sagan um Bjarkmund

Framhaldssaga eftir Bjarka Bjarnason

Bjarkmundur lallaði sína leið eftir að

María hafði smellt á hann kossinum

góða. Það byrjaði að rigna og það var

eins og það væri góð lykt af rigning-

unni. Það fannst honum að minnsta

kosti. Hann gekk öruggum skrefum

áfram veginn alveg eins og hann vissi

upp á hár hvert hann væri að fara. En í

raun og veru hafði hann ekki hugmynd

um það. Það myndi bara koma á daginn

eins og fyrri daginn.

Einn góðan sumardag var Bjark-

mundur á röltinu. Hann var orðinn

þreyttur og beygði út af þjóðveginum

og ætlaði að leita sér að tjaldstæði. Þá

gekk hann allt í einu fram á hóp af fólki

sem var búið að slá upp tjöldum á gras-

flöt. Þetta fólk var að steikja sér pylsur

og drekka brennivín. Einn maður sat á

ölkassa og spilaði á harmonikku. Hinir

sungu með eða voru að kjafta saman.

Harmonikkuleikarinn hætti að spila

þegar hann kom auga á Bjarkmund.

- Hvaða sníkjudýr er nú þetta? sagði

hann.

Allir hættu að tala og syngja og litu á

Bjarkmund.

SSÆSKAIT

-  Já hvaða lúði er nú þetta? sagði

annar.

-  Hvað heitirðu, jólinn þinn?.

-  Ég heiti nú Bjarkmundur.

Þá fóru allir að hlæja.

-  Svona drullaðu þér í burtu.

-  Látið þið ekki svona. Eigum við

ekki að bjóða manninum drykk?

-  Ég er nú eiginlega ekkert þyrstur,

sagði Bjarkmundur.

-  Hvað, ætlarðu ekki að þiggja einn

léttan? sagði einn söngvarinn og otaði

að honum kókflösku.

-  Nei, takk.

-  Svona settu þetta í þig. Þér hlýnar

við þetta.

Maðurinn tróð flöskunni upp í Bjark-

mund greyið.

-  Svona strákar, haldið þið mannin-

um. Þetta skal ofan í hann.

Tveir mannanna stukku á fætur og

héldu honum föstum.

Bjarkmundur varð svo hræddur að

hann pissaði á sig. En það var ekki það

versta. Einn maðurinn rykkti hand-

leggnum á honum svo langt aftur á bak

að það brakaði í. Bjarkmundur rak upp

vein. Allir steinþögnuðu.

-  Meiddirðu þig eitthvað, kallinn

minn?

-  Nei - nei, þetta er allt í lagi, sagði

Bjarkmundur.

En þetta var ekki allt í lagi. Hann var

alveg að því kominn að grenja. Samt

harkaði hann af sér og gekk út að hjól'

börunum sínum.

Hann ýtti þeim af stað á undan sér en

hann gat það varla, hann var alveg a

drepast í handleggnum.

Fólkið stóð í hópi og horfði vand'

ræðalega á eftir Bjarkmundi.

- Er örugglega allt í lagi með þté'

Bjarkmundur minn? kallaði harm0'

nikkuleikarinn á eftir honum.

En Bjarkmundur svaraði ekki. Pa

var eins og hálsinn á honum væri tro

fullur af þurru kexi.  Hann gat ekK1

komið upp orði.

Svo byrjuðu stór tár að detta út ul

augunum á honum og hann byrjaði a

kjökra eins og lítið barn.

Bjarkmundi var kalt  og hann ga

varla keyrt hjólbörurnar sínar.

Hann tók eftir því að það var komin"

snjór í fjallið sem var lengst í burtu. Pa

var að koma haust. Og nú átti han

ekkert tjald lengur því að fólkið haí

1