Æskan

						Þrifíð það af honum og hent því á eld-

inn.

Eftir þetta varð Bjarkmundur aldrei

Jafngóður í hendinni.

Honum fannst líka svo erfítt að keyra

hjólbörurnar sínar.

Hann fór að hafa áhyggjur af því hvar

hann gæti haft vetursetu.

Hann hugsaði um gömlu konuna sem

hann hafði gist hjá síðasta vetur en þá

niundi hann eftir því að hún var dáin og

°úið að rífa húsið. Hann hafði ekki

nugmynd um nvar hann gæti fengið að

uSgja um veturinn. Venjulega hafði

"ann engar áhyggjur af því en í fyrsta

Slnn á ævinni var hann áhyggjufullur.

Hann langaði til að komast einhvers

staðar inn í hlýtt hús og sofa þar allan

veturinn. Eftir að hann missti tjaldið

sttt þurfti hann oft að liggja undir beru

lofti.

Einn morguninn þegar hann vaknaði

tok hann eftir því að hárið á honum var

frosið fast við jörðina. Aiveg kolfast.

Hann horfði upp í loftið og sá bæði

tungl og stjörnur. Hann langaði til að

sofna aftur en hann gat það ekki því að

n°num var svo kalt. Hann rykkti sér

^PP og þá losnaði hann frá svellinu.

j^ann brölti á fætur og sá að mikið af

jtári hafði orðið eftir á svellinu. Það var

yrjað að snjóa. Það snjóaði inn á bakið

a "iarkmundi. Þar bráðnaði snjórinn og

Vatnið rann niður bakið á honum.

"iarkmundur haltraði af stað og í

Petta skipti skiidi hann hjólbörurnar

e'tir. Hann treysti sér ekki lengur til að

^ta þeim á undan sér. Bjarkmundur

ann á sér að hann þoldi ekki lengur að

Sofa undir beru lofti. Það hélt áfram að

snjóa og hann reyndi að stöðva bíl en

Pa° vildi enginn nema staðar.

Það var myrkur, það var frost og það

Var snjór.

Bjarkmund verkjaði í fingurna af

^lda og hann var votur í fæturna.

^nn svipaðist um eftir einhverju húsa-

s^)óli en sá ekki neitt.

Pá varð hann hræddur.

^var var hann?

Hann vissi það ekki. Hann var villt-

ur.

Hann paufaðist áfram og tók eftir því

að hann var ekki lengur á veginum.

Hann sá hvergi ljós í neinu húsi. Hann

hrasaði og stóð aftur á fætur og þá fór

hann að berja frá sér eins og hann væri

að ýta myrkrinu til hliðar. Hann lamdi

frá sér eins og óður maður og þá allt í

einu lamdi hann í stein. Þetta var í raun

og veru steinsteyptur veggur. Bjark-

mundur fikraði sig áfram meðfram

veggnum og fann dyr.

Þegar hann opnaði þær streymdi hlýj-

an á móti honum og hann fann að hann

var kominn í hús. Hann hrasaði um

stígvélahrúgu sem var á gólfinu. Þetta

hlaut að vera mannmargt heimili. Eða

var þetta kannski skóli?

Bjarkmundur þreifaði sig áfram eftir

ganginum og þá sá hann að þetta var

skóli. Hann sá það á börnunum sem

sváfu í öllum rúmum og það var eins og

þau brostu til hans í gegnum svefninn.

Þá hlýnaði Bjarkmundi um hjartaræt-

urnar.

Hann leit inn í eitt herbergið og sá að

þar sváfu tvær telpur hvor í sínu rúm-

inu. Það var laust rúm inni hjá þessum

stelpum og Bjarkmundur lagðist kylli-

flatur. Eftir örskamma stund var hann

steinsofnaður.

Hann vaknaði við það að stelpurnar

horfðu á hann galopnum augum.

Þær virtust samt ekkert vera hissa.

Bara forvitnar. . .

-  Hvað heitirðu? spurðu þær.

-  Ég hef nú aðallega verið kallaður

Bjarkmundur.

-  En hvað heitið þið?

-  Ég heiti Hrund og hún heitir

Ragna.

-  Eigið þið heima hérna?

-  Nei, nei við erum bara í skólanum.

Hvernig komstu?

-  Ég kom nú bara á vaðstígvélunum

mínum.

Þær fóru að hlæja.

-  Ertu svangur?

-  Ja, svona dálítið.

-  Eigum við ekki að ná í eitthvað að

borða handa þér?

-  Jú, þakka ykkur fyrir.

Þær sóttu handa honum súrmjólk og

kornflögur.

Hann borðaði með bestu lyst og

þakkaði svo fyrir matinn.

-  Nú langar mig til að leggja mig

pínulítið eftir matinn.

-  Já, gerðu það Bjarkmundur

minn, ,sögðu Hrund og Ragna. Við

skulum passa að þú fáir að sofa í friði.

Hann brosti til þeirra og hélt áfram

að brosa eftir að hann var sofnaður.

Kannski var hann að dreyma um hana

Maríu sína, að hann ætti eftir að hitta

hana einhvern tíma aftur. Og kannski

mundi hann eignast með henni börn

sem mundu brosa til hans dreymandi í

gegnum svefninn.

ÆSKAN23