Æskan

						Mýsla og Tísla

eftir Kristínu Steinsdóttur

Langt, langt norður í landi er

hola í vegg. í þessari holu búa haga-

mýsnar Mýsla og Tísla. Þær eru

systur. Mýsla er eldri en Tísla.

M-ýsla er mjó, Tísla er feit. Holan

Þeirra er rúmgóð og hlý. Þær sofa í

ktlum og fallegum mýslurúmum og

eiga mjúkar sængur. Þeim líður vel

°g þær ætla alltaf að búa saman.

»Við erum komin!" heyrðu Mýsla

°g Tísla hrópað dag nokkurn.

Hurðaskellur! Þær sátu inni í

öiúsarholunni sinni og drukku

kaffisopa en nú stukku þær báðar á

fetur.

>Æ nei," veinaði Mýsla.

»Aftur! stundi Tísla. „Þau eru

aýfarin."

»En sú vitleysa, það var í fyrra-

sumar," sagði Mýsla.

iÆ, já, það er satt," vældi Tísla.

"Þau koma á hverju sumri."

Hola Mýslu og Tíslu var í sumar-

"ústað norður í landi. Sólin skein

því að hér skein alltaf sól en mýsnar

sáu hana ekki lengur.

„Þá er friðurinn úti," tautaði

Mýsla kolsvört á svipinn. Og það

var aldrei nema satt. Fimm manna

fjölskylda var að koma sér fyrir í

sumarbústaðnum. Pabbi og mamma

tæmdu gamla bílinn en strákarnir

þrír fóru æpandi um lóðina og

máttu ekki vera að því að bera dótið

inn.

„Hvar er boginn minn? Eg skildi

hann eftir í fyrra!" æpti Stjáni sem

var elstur.

„Þú braust örina mína!" tónaði

Stebbi sem var yngstur.

„Þið eruð með bogann minn og

örvarnar!" hrópaði Steini. Hann var

í miðið og sagði að allir væru vondir

við sig.

Þeir hnakkrifust um stund en

ruku svo saman í áflog. Bogi og örv-

ar, hendur og fætur byltust í einni

flækju í grasinu. Mýsnar heyrðu há-

vaðann alla leið inn í holuna. Tísla,

sem var ægilega forvitin, gat ekki

hamið sig og gægðist út.

„Komdu systir. Þetta er hættu-

legt!" kallaði Mýsla einbeitt.

En Tísla gat ekki stillt sig. Hún

varð að gægjast á áflogin því henni

fannst svo gaman að bardögum.

„Strákar komiði strax!" kallaði

mamma þeirra. Þeir hættu sem

snöggvast að slást og litu upp. Þá

sáu þeir litla mús sem sat á aftur-

löppunum og starði á þá stórum,

brúnum augum.

„Mús, mús!" æptu þeir og stukku

af stað með boga og örvar á lofti.

Þrír tröllkarlar hentust á eftir litlu

hagamúsinni sem hljóp hring eftir

hring. Leikurinn barst fram og aft-

ur um lóðina en allt í einu hvarf

músin.

„Hvert fór hún?" æptu tröllin og

leituðu hátt og lágt en árangurs-

laust. Tíslu fundu þau ekki því að

hún hafði skotist inn í holuna til

Mýslu. Þar lá Tísla aðframkomin á

gólfinu. Og henni hefndist fyrir

óhlýðnina því að hún varð að liggja í

þrjá daga í rúminu í hlaupasting og

harðsperrum.

ÆSKANS7