Lummu-læri „ffi, Súla mín, reyndu nú að muna að borðið er ekki til þess að hafa fæturna á!" Ég stundi lágt. Af hverju gat mamma ekki skilið að einhvers staðar verða mínir þungu fætur að vera. Það er svo óþægilegt að sítja á venjulegan hátt því að þá fletjast lærin út eins og lummur eða risastórar pönnukökur. Já, ég er af- ar feit með lummulæri, stóran rass og undirhöku. Mamma andvarpaði og horfði von- leysislega á mig. Ég veit raunar vel hvað hún er að hugsa þegar hún lítur svona til mín. Hún skilur ekkert í því hvernig hún, fegurðardrottning fyrir fimmtán árum, gat fætt mig, ljóta og feita. Þar að auki spillti ég framtíð hennar með því að fæðast. Hún varð fyrir því óhappi í blóma lífsins að hitta föður minn. Eftir stutt kynni fór hann skyndilega til Bandaríkjanna. Mamma komst ekki að því að hún var ófrísk fyrr en hann var farinn. Von um glæsta framtíð sem fyr- irsæta varð að engu - var aðeins sem fagur draumur. Henni fannst hún ekki hafa neitt til að lifa fyrir. Því miður reyndust fæstir kunningja hennar vinir í raun. Þeir voru það að- eins á yfirborðinu. Margir gengu fram hjá henni eins og hún væri ekki til og horfðu í gegn um hana eins og hún væri einungis gufa. Meðal þeirra voru snobbaðar frænkur sem ekki gátu hugs- að sér að yrða á léttlyndar stúlkur. „Mamma!" kallaði ég æst. Hún leit ekki upp frá hundleiðinlegu afþreyingarefni á sjónvarpsskjánum. „Hvað, Súla? Sérðu ekki að ég er að fylgjast með þættinum?" Ég sökk fyrst niður í sætið en spratt síðan upp, stillti mér fyrir framan sjón- varpið og hrópaðí: „Núna skaltu hlusta á mig, ungfrú ísland, mamma! Þú veist að ég þoli þig ekki og þú þolir mig ekki heldur. Reyndu að gleyma hverju ég tortímdi með fæðingu minni. Það var ekki mér að kenna." 34ÆSKA2T eftir Elínu Unu Jónsdóttur 13 ára. Röddin brast. Ég settist aftur. Þetta gagnaði ekki. Hvað gat ég gert? Ég grét þar til ég varð rauð og bólgin í framan. Eg leit á mömmu en hún var köld og hörð eins og hún væri algerlega tilfinn- ingalaus. Loks reis hún upp, horfði tómlega út í bláinn og hvíslaði: „Nei, þetta gengur ekki lengur." Svo gekk hún þungum skrefum út úr stofunni. Ég grét lengi. Nú var ég þess fullviss að mamma ætti ekki neina hlýju eða ást til að sýna mér. Að vísu hafði ég alltaf vitað það en ekki viljað trúa því.Eg hafði búið mér til mynd af ástúðlegri mömmu og sagt stelpunum sögur af henni. Mamma var alltaf aðal-söguhetj- an, hlýleg, góð og umhyggjusöm. Sú persóna var aðeins vesæl blekking. Hugur minn reikaði aftur í tímann þegar ég var átta ára. Ég sá fyrir mér skólann, gráa steinbyggingu, stóra og drungalega. Eg stóð á skólavellinum. Þar voru allar telpurnar í fínum kjólum og glansandi lakkskóm. Þær voru allar flissandi að hoppa í parís, sippa eða tala saman í litlum hópum. Eg stóð ein og horfði á sjálfa mig speglast í rúðunni á skólanum, stóra og feita í grændoppótt- um kjól sem náði ekki nema niður að hnjám. Hár mitt flaksaði í vindinurm gljáandi og kolsvart, bláum bjarma sló a það annað veifið. Bleikar slaufur höfðu haldið hárinu í skefjum en þær hafði ég tekið úr mér og hent í stóran drullupoll. Ég horfði a bleikar flyksurnar fijóta ofan á brúnu vatninu, hringsóla þar líkt og þær lert- uðust við að komast aftur á þurrt. En það var verra með kjólinn. Honum gat ég ekki hent í pollinn þó að hann væn hræðilega ljótur. Mamma vildi alltaf ao ég væri í honum og hvítum sporsokkum sem togaðir voru upp undir hné. Veður var hlýtt en samt var eins og óveður væri í aðsigi. Allir hlupu og flýttu sér heim eftir skemmtilega leik1- Loks var völlurinn auður, allt orðið hljótt og kyrrt. Aðeins örfáar mannver- ur skutust öðru hverju yfir malbikið og tróðu á máluðum parísar-körlunum an þess að virða fyrir sér brosandi hring- ina. Nokkrir strákar stóðu upp við vegg og gjóuðu augunum að mér. Allt í emu gall við skerandi hróp: „Hæ, feita!" Strákarnir færðu sig nær og sögðu ýmislegt sem særði lítið hjarta í stórum líkama. Ég stóð skelfd upp við veggin°> ein á móti fimm hrekkjalegum andut- um, tíu stríðnislegum augum sem eiO' blíndu á mig. Hugsanir þyrluðust um ! höfði mér en ég fann engin ráð. W& fannst höfuð mitt vera að springa. Hva gæti ég gert? Strákarnir færðu sig nær- Þeir hrópuðu hver í kapp við annan „Hvar er pabbi þinn? Veistu að mömmu þinni þykir ekkert vænt um þig? Mamma segir það. Það er af þvl' a, þú ert svo ljót og feit. Hvenær ætlar pu í megrun, Súla kúla?" Andlitin fimm hlógu og hlógu, sunl eldrauð en önnur snjóhvít. Mér fanns höfuð mitt klofna og allar hugsan* fljóta út og hverfa. Eg spyrnti mer x veggnum, öskraði líkt og Tarsan, stoK á strákana og barði frá mér með hón um og fótum. Strákarnir urðu undran
Beinir tenglar