Æskan

						°g svo lafhræddir að þeir höfðu ekki

mátt til að taka til fótanna. Andartak

leið án þess að drengirnir hreyfðu legg

e°a lið en allt í einu þrumaði há karl-

mannsrödd:

»Látið þið litlu telpuna mína vera."

Það varð þögn, aðeins dauft hljóð frá

°fl í fjarska. Hár karlmaður kom fram á

siónarsviðið. Hann horfði ákveðinn á

strákana sem stóðu eins og steinar úr

°prum heimi og góndu á manninn en

^issu ekki hvort þeir ættu að hræðast

hann.   Mér fannst  sem  hugur minn

var að brjótast í gegnum stórt skýja-

þykkni. Sterkir geislar hennar vöfðu sig

um mig og yljuðu mér. Eða voru það

ekki þeir heldur ef til vill einhver orð

með djúpa merkingu?

Eg gekk í leiðslu heim. Þegar ég kom

að pollinum og sá bleiku slaufurnar,

sem enn voru að reyna að komast upp á

bakkann, nam ég staðar og horfði á

þær. Einhverra hluta vegna gekk ég

ekki fram hjá þeim heldur tók þær upp

og lagði þær á grátt malbikið, hlið við

hlið.

fæmi þjótandi aftur og tæki sér bólfestu

höfði mínu. Ég stóð gapandi og eld-

auð eins og nýtísku stytta. Ég vissi

arla hvort ég átti að hlæja eða gráta.

|^ver var þessi maður sem kallaði mig

Utlu stúlkuna sína?

"Snáfið í burt, strákakríli, og látið

elPuna mína vera," sagði maðurinn aft-

r- Eftir örskamma stund var allt orðið

'lótt aftur á vellinum og strákarnir á

b* og burt.

Maðurinn beygði sig niður að mér og

8 horfði í augu hans stór og græn,

S'ansandi eins og stjörnur á svörtum

nirnni.

»Það væri dásamlegt," hugsaði ég,

j'.ef ég gæti alltaf horft í þessi augu og

latið þau dáleiða mig."

^kyndilega breyttist svipur mannsins

§ bar vott um vonleysi. Án þess að

e8ja orð sneri hann sér við og gekk

h*gt á brott.

% stóð ein eftir, opinmynnt, augun

*aft leitandi. Lengi á eftir sá ég græn

,  8u hans fyrir mér og heyrði rödd

ails hljóma í eyrum mér:

>>Látið þið litlu stúlkuna mína vera."

% litaðist um og tók eftir því að sólin

Ég hrökk upp af hugsunum mínum

við að mamma skellti aftur útidyrahurð-

inni. Hún gekk hratt inn ganginn og

leit sem snöggvast inn í stofuna, horfði

mæðulega á mig og henti til mín dag-

blaði.

Eg starði á blaðið. Stórar fyrirsagnir

teygðu sig í allar áttir en virtust aðeins

vera svartar blekklessur í fjarlægð.

Allt í einu kallaði mamma rámri

röddu:

„Súla, komdu inn í eldhús andar-

tak."

Orð hennar dóu einkennilega út og

urðu að hálfgerðu hvísli. Eg reis á fætur

og gekk þungum skrefum inn í eldhús.

Mamma sat á stól og hallaði sér að

veggnum. Á borðinu var fölgrænt um-

slag og blað með ókunnuglegri skrift.

Mamma horfði á mig flöktandi augna-

ráði. Hún var föl og virtist óttaslegin.

Ég bjóst við öllu illu, jafnvel að ég yrði

send í burtu. Mér var raunar sama. Eg

gæti aldrei orðið ánægð í lífinu. Ég var

ljót og heimsk og þreytt á að lifa. Eng-

um þótti vænt um mig og mér þótti

ekki vænt um neinn.

Birtu lagði inn um lítinn glugga í

loftinu. Á borðinu var umslagið, blaða-

bunki og hnífasamstæða í furustæði.

Það glampaði einkum á einn hnífinn,

stóran og breiðan. Væri ekki best að

taka hann og binda enda á þetta leiðin-

lega líf? Ég stakk fingri ósjálfrátt upp í

mig og nagaði nöglina taugaóstyrk. Ég

horfði ýmist á mömmu, bréfið á borð-

inu eða hnífana. Það var þögn langa

stund. Loks sagði mamma hálfklökk:

„Súla mín! Ég hef aldrei sýnt þér

mikla umhyggju og okkur hefur aldrei

komið  vel  saman.   Þú  áttir  föður  í

Bandaríkjunum. Hann ætlaði alltaf að

koma hingað til þín en ekkert varð úr

því. Eitt sinn kom hann hingað til ís-

lands en hitti þig víst aldrei. Ég held að

hann hafi séð þig í skólanum en þar

beið hann stundum eftir þér. En nú er

hann dáinn. Ég var að fá bréf frá móður

hans. Hún vill endilega fá þig til sín."

Ég starði fram fyrir mig. Sama til-

finning og fyrir sjö árum gagntók mig.

Mér fannst höfuðið vera að springa og

sá allt í móðu. Rödd mömmu hljómaði

um allt, veggirnir hringsnerust og allt

varð fjólublátt. Ég grét ekki en leit á

hnífinn, lokaði síðan augunum og hvísl-

aði:

„Nei, ég ætla að berjast fyrir pabba."

Röddin hljómaði fyrir eyrum mér:

„Látið litlu telpuna mína vera."

Grænu augun birtust mér.  Ég féll

fram fram á borðið.

&

•>i\^

Viku síðar sveif stór þota upp í him-

ininn og hvarf inn í skýin. í henni var

ung stúlka reiðubúin að takast á við öll

vandamál þó að hún væri með lummu-

læri.

(Sagan hlaut aukaverðlaun í samkeppni Æskunn-

ar og Barnaútvarpsins 1988)

ÆSKMT35