Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ęskan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ęskan

						að er x og z, e og i, u og ö, hvar settar eru
kommur og önnur greinarmerki o. s. frv., hvern-
ig orð eru skammstöfuð o. íi.
Gætið þess, að halda saman blöðunum og
láta binda þau í bók, þegar komið er nógu
mikið til þess, því ykkur getur þótt gaman
að líta í þau síðar og einkum að skoða inynd-
irnar.
Ef ykkur langar til að gefa einhverju fá-
tæku barni eitthvað, t. d. í aimælisgjöf, þa
skuluð þið kaupa handa því „Æskuna", ef'það
hefur hana ekki áður.
Sendum vjer svo fyrsta blað „Æskunnar"
með beztu kveðju til allra barna og innilegri
ósk um, að það geti orðið þeim til góðs og
gamans.
inu sinni var lítil stúlka, sem hjet
Lára; amma hennar var orðin gömul
og gráhærð og hrukkótt í andliti.
Láru litlu þótti ósköp vænt um hana,
þvi hún var henni allt af svo góð. Eaðir
Láru átti hús, er hann bjó i, og amina henn-
ar var í herbergi, sem snerií norður; þarvar
því kalt og sólin skein þar sjaldan; en í
suðurenda hússins, þar sem foreldrar Láru
bjuggu, var bjart og hlýtt. „Hvernig skyldi
standa á því", hugsaðl Lára litla, „að bless-
uð sólin skín aldrei á gluggann hennar ömmu
miunar? — hún sem er þó allt af svo góð".
Einhverju sinni spurði hún föður sinn,
hvernig á þessu stæði; en hann svaraði henui
því, að sólin gæti ekki skinið á gluggann
hennar af því, að hann sneri í norður.
„Er þá ómögulegt að snúa húsinu við, svo
að herbergið hennar ömmu snúi í suður?"
spurði Lára. „Ertu svona heiinsk, litli kján-
inn þinn?'1   sagði   faðir   hennar.     „Heldurðu
að það sje mögulegt að snúa við húsinu? og
þótt það væri hægt, þá byggjum við öll að
norðauverðu og sólin skini aldrei á gluggann
okkar; þætti þjer það betra?"
„Á þá sólin aldrei að skina á gluggann
hennar ömmu?" spurði Lára og horfði einarð-
lega framanípabba sinn; „eiga sólargeislarn-
ir aldrei að komast inn til hennar?"
„Ekki nema ef þú vilt bera þá inn til
hennar", svaraði faðir hennar, brosti í kamp
og gekk út, því hann hafði svo mikið að'
gjöra.
„Að bera sólargeislana inn til hennar ömmu!"
hugsaði Lára, „skyldi það vera mögulegt?"
Hún horfði á blómin úti og kenni -sýndust
þau bera sólargeislana, trjen báru þá á blöð-
unum og fuglarnir báru þá á vængjunum, og
meira að segja, henni sýndist hún sjálf bera
þá á höndunum og audlitinu og fötunum sín-
um, þegar hún var á gangi úti. Skyldi það
annars vera ómögulegt að bera þá inn til
hennar ömmu?" liugsaði hún eun þá. Svo fór
hún að reyna; allt af þegar sólskyn var fór
hún út, ljet sóHna skína á sig og gekk svo
inn til gömlu konunnar; en þegar hún kom
inn, þá voru sólargeislarnir horfnir af fötun-
um hennar; en samt sagði amma henuar oft
við hana: „Osköp þykir mjer allt af skemmti-
legt, þegar þú kemur inn, Lára mín! Það
er svo dimmt og dapurt hjerna hjá mjer, en
þegar þú kemur, þa er eins og sólargeislar
standi úr auguni þínum og gjöri allt svo hlýtt
og bjart í kring um mig".
Lára var alveg hissa á orðum ömmu sinnar;
hún læddist út að spegli, sem hjekk.á þilinu,
til þess að vita, hvort hún sæi sólargeislana
í augunum á-sjer; en hún sá þá ekki. Samt
sem áður trúði hún þvi, sem amma hennar
sagði, því hún hafði aldrei slcrökvað að henni;
hún hjelt því áfram að bera sólargeislana inn
til hennar á hverjum degi og amma hennar
sagði henni margar fallegar sögui'; húu í'aðm-
					
Fela smįmyndir
Titilblaš I
Titilblaš I
Efnisyfirlit II
Efnisyfirlit II
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4