Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ęskan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ęskan

						aði hana að sjer og sagði: „Guð blessi þig,

barnið mitt!"

Svona liðu mörg ár. IÞegar Lára var ung,

varhún fríð sýnum og laglega vaxiu; en þeg-

ar Mn var á 10. árinu, lá hún langa legu og

var allt af hálfgjerður aumingi eptir það. Iiún

hafði því eklri gaman af að taka þátt í gleði

hiuna barnanua og hún gat heldur ekki hjálp-

að mömmu sinni, sem hafði þó svo mikið að

gjöra. Það þótti henni sárast. Hún varð því

þunglynd og hugsaði með sjálfri sjer: „Jeg

lifi til emskis; jeg get ekkert gjört í heimiu-

tim!"

En amma hennar hugsaði ððruvísi, því

Lára bar enn þá inn til hennar sólargeislana,

þótt hún vissi ekki af því. Amma hennar var

orðin mjög gömul og gat nú eklri lengur sagt

Láru sögur, því hún haí'ði nálega tapað minu-

inu; en nú gat Lára sagt heuni sögur og

gömlu konunni þótti eins vænt um það og

Láru hafði þótt að heyra sögurnar hennar,

þegar húu var lítíl, því amma hennar var nú

aptur orðin barn. Þegar hitt fóllrið fór til

kirkju á sunnudögunum, þá las Lára fyrir

hana sálma og amma hennar sagði við haua

eins og fyrri: „Guð blessi þig barnið mitt!"

og Lára lagði hendurnar utan um hálsinn á

ömmu siuni og kyssti hana. Það var eins

og gamla konan yngdist um mörg ár, þegar

Lára ljet vel að henni og þó hjelt hún, að

hún lifði til einskis í heiminum. — Sá, sem

getur glatt einhvern hryggann, lifir aldrei til

einskis, og allt af eru einhverjir, sem þurfa

þess, að aðrir beri sólargeislana inn til þeirra.

[Þýtt af S. J. J.].

EIMSKIP.

'óri litli var orðiun 15 ára gamall;

hann. átti rauðan hest, sem honum

hafði verið gefinn í tannfje og var

því lítið eitt yngri en hann sjálfur.

Dóra þótti vænna um hann en'nokkra aðra

skepnu; en sökum þess að Rauður var nokk-

uð túnsækinn, en Dóri latur og njótlyndur,

reiddist hann honum stundum.

Eitthvert   kvöld,   rjett   fyrir   háttatíma um

vorið, er Rauður kominn heim í túnjaðarinn.

„Earðu og rektu klárinn eitthvað frá áður en

þú ferð að hátta!" sagði faðir Dóra. Hann

leggur af stað með huuda og hrossabrest,

bölvar Bauð fyrir óþekktina og sigar á epth-

honum af mikilli grimmd. Eauður var vanur

þessu og kippti sjer eklri upp við það, hann

hjelt áfram að bíta og sló aptur undan sjer,

þegar hundarnir   ólmuðust í hæluuum á hon-

					
Fela smįmyndir
Titilblaš I
Titilblaš I
Efnisyfirlit II
Efnisyfirlit II
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4