Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ęskan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ęskan

						aði hana að sjer og sagði: „Guð blessi þig,
barnið mitt!"
Svona liðu mörg ár. IÞegar Lára var ung,
varhún fríð sýnum og laglega vaxiu; en þeg-
ar Mn var á 10. árinu, lá hún langa legu og
var allt af hálfgjerður aumingi eptir það. Iiún
hafði því eklri gaman af að taka þátt í gleði
hiuna barnanua og hún gat heldur ekki hjálp-
að mömmu sinni, sem hafði þó svo mikið að
gjöra. Það þótti henni sárast. Hún varð því
þunglynd og hugsaði með sjálfri sjer: „Jeg
lifi til emskis; jeg get ekkert gjört í heimiu-
tim!"
En amma hennar hugsaði ððruvísi, því
Lára bar enn þá inn til hennar sólargeislana,
þótt hún vissi ekki af því. Amma hennar var
orðin mjög gömul og gat nú eklri lengur sagt
Láru sögur, því hún haí'ði nálega tapað minu-
inu; en nú gat Lára sagt heuni sögur og
gömlu konunni þótti eins vænt um það og
Láru hafði þótt að heyra sögurnar hennar,
þegar húu var lítíl, því amma hennar var nú
aptur orðin barn. Þegar hitt fóllrið fór til
kirkju á sunnudögunum, þá las Lára fyrir
hana sálma og amma hennar sagði við haua
eins og fyrri: „Guð blessi þig barnið mitt!"
og Lára lagði hendurnar utan um hálsinn á
ömmu siuni og kyssti hana. Það var eins
og gamla konan yngdist um mörg ár, þegar
Lára ljet vel að henni og þó hjelt hún, að
hún lifði til einskis í heiminum. — Sá, sem
getur glatt einhvern hryggann, lifir aldrei til
einskis, og allt af eru einhverjir, sem þurfa
þess, að aðrir beri sólargeislana inn til þeirra.
[Þýtt af S. J. J.].
EIMSKIP.
'óri litli var orðiun 15 ára gamall;
hann. átti rauðan hest, sem honum
hafði verið gefinn í tannfje og var
því lítið eitt yngri en hann sjálfur.
Dóra þótti vænna um hann en'nokkra aðra
skepnu; en sökum þess að Rauður var nokk-
uð túnsækinn, en Dóri latur og njótlyndur,
reiddist hann honum stundum.
Eitthvert   kvöld,   rjett   fyrir   háttatíma um
vorið, er Rauður kominn heim í túnjaðarinn.
„Earðu og rektu klárinn eitthvað frá áður en
þú ferð að hátta!" sagði faðir Dóra. Hann
leggur af stað með huuda og hrossabrest,
bölvar Bauð fyrir óþekktina og sigar á epth-
honum af mikilli grimmd. Eauður var vanur
þessu og kippti sjer eklri upp við það, hann
hjelt áfram að bíta og sló aptur undan sjer,
þegar hundarnir   ólmuðust í hæluuum á hon-
					
Fela smįmyndir
Titilblaš I
Titilblaš I
Efnisyfirlit II
Efnisyfirlit II
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4