Skírnir

						26                                   Njála og Skógverjar.                          [Skírnir

segir, að Glúmur spurði Hallgerði, hvað heita skyldi dóttir

þeirra: „Hana skal kalla eptir föðurmóður minni, ok skal

heita Þórgerðr, því at hon var komin frá Sigurði Fáfnis-

bana í föðurætt sína at langfeðgatölu." (Eg fer eftir texta

Finns Jónssonar; Kh.-útgáfan virðist ekki geta verið rétt

á þessum stað.) Hallgerður gerir sig annars seka í lítils-

háttar ýkjum, ef orðið langfeðgar er haft um karllegg,

eins og vant er, því að það er gegnum tvo kvenliðu, að

ætt Þorsteins rauðs verður rakin til Sigurðar Fáfnisbana.

Það má spyrja, hvort söguritarinn hafi af ráðnum hug

látið Hallgerði í gleði hennar snúa ættartölu sinni til betri

vegar, og er hann vís til þess. — Loks þegar þeir Flosi

og Bjarni Brodd-Helgason eru að ginna Eyjólf Bölverks-

son til að verja brennumálin (138. kap.), er þessi ætt-

göfgi enn höfð á oddi; Bjarni mælti: „Þú hefir marga

þá hluti, er engi er þér meiri maðr hér á þinginu — þat

fyrst, at þú ert ættaðr svá vel sem allir þeir menn, er komn-

ir eru frá Ragnari loðbrók ..." og heldur síðan áfram

fagurgalanum. Eyjólfur finnur falsið, en við harðskeytta

áskorun og mikla fégjöf gekk hann þó í málið — og varð

það hans bani. Þessi dæmi sýna vel, hve höfundurinn kunni

að slá á strengi ættrækninnar, þegar honum líkaði.

í greininni um Brand ábóta komst Tryggvi Þórhalls-

son svo að orði um Njálu: „Flosa er þannig borin sagan í

Njálu, að mjög er sennilegt, að einhver Svínfellingur

hafi stýrt pennanum." Til vonar og vara mætti ef til vill

segja: Svínfellingur eða maður, sem er bundinn við þá

einhverjum sterkum böndum, og get ég þá alveg skrifað

undir þetta. Ég vil að vísu taka það fram, að ég efast ekki

um, að söguskáldinu hefir þótt merkilegt viðfangsefni að

lýsa manni, sem vann stórglæp af skyldurækni. En hvers

vegna skyldi aðeins ein tilfinning hafa bærzt í brjósti

skáldsins og hafa haft áhrif á höndina, þegar hann var að

lýsa Flosa? Hann væri þá einsdæmi, ef ekki hefði vaknað

þúsund veðrabrigði í lund hans á meðan. En mér virðist í

þessari mannlýsingu koma fram svo mikil gætni og nær-

færni, svo mikil viðleitni að gera hlut Flosa, sem brenndi