Skírnir

						Skírnir]                         Njála og Skógverjar.                                   35

Vigfúsi Gunnsteinssyni, en hinum megin voru slíkir

virðingamenn sem Sturla Þórðarson og Hallvarður gull-

skór. Næst kemur hann við sögu í staðamálum 1286,

þegar sem ófriðvænlegast var með Hrafni Oddssyni og

Árna biskupi; biskup sat í Skálholti og vildi ekki til tals

við leikmenn á alþingi, en þeir hétu afarkostum. Þá

spurði Hrafn, ef nokkrir vinir biskups vildu „ríða til

hans ok freista, ef hann vildi fyrir þeira orð þat nökkut

til ráðs taka, at eigi færi í svá mikla ófæru með mönn-

um sem hér á horfðisk; nefndi hann til þess Þorstein

bónda, son Skóga-Skeggja, ok Magnús Pétrsson, mág

biskups. Þorsteinn kvazk ríða vilja, ef fleiri vildi bisk-

ups vinir ríða ok mætti því heldr til góðs koma. Magn-

Us iátaði ferðinni og Helgi mims ok Ormr Grímsson, ok

riou tólf saman". Við bæn þeirra lét biskup sveigjast

1 samkomulags, svo að ekki urðu vandræði af í það

Slnn; komu þeir aftur til Hrafns með bréf, sem við varð

unað. Þakkaði Hrafn þá þessum „mönnum sinn góð-

VuJa . . . þv^ at hann skilði, at herra byskup hafði meir

slævazk látit fyrir blíðri bæn þeira en fyrir hótun eða

harðmælum".

Þorsteinn er hér kallaður bóndi, sem á þeim tíma er

heldur að færast í þá átt að þýða: gildur bóndi eða fyrir-

uaaður. Sagan sýnir vel, hvílíks trausts hann nýtur og

uve fus hann er að reyna að stilla til friðar, þegar mik-

"> hggur við. Hann er vinur biskups, en það má bæta

Pví við, að flokksmaður biskups er hann ekki, hvorki

Þegar rætt er um Jónsbók á alþingi 1281 og ýmsir bænd-

ur taka undir mótmæli biskups, né ella. Hann hefir ver-

!ð of hugull til að verða einfaldur flokksmaður.

Þá er að nefna hið síðasta, sem um Þorstein er vit-

að: Skálholtsannáll getur um dánarár hans 1297; í ár-

tíðaskrám er nefnt dánardægur hans 26. október. Þetta

er þá í stuttu máli allt, sem um þennan mann er vitað.

Ein raun var það, sem Þorsteinn þoldi, en ekki aðr-

lr frændur hans, fáir samtíðarmenn hans, eitt, sem fær-

lr hann nær Njálu, það er að hann var þar í húsum, er